Ook vanaf de kust kun je iets van het zeeleven zien, al is dat wel beperkt natuurlijk, als je snorkelt zie je pas echt iets. Maar ja, ik snorkel niet, heb zelfs amper gezwommen. Als ik in het water ging op Samos was dat om af te koelen en dat gaat prima liggend in de branding.
Maar elke keer dat we op een strand waren moest ik een tijdje langs de kustlijn om te genieten van de kleuren en tegelijk met de camera om mijn nek speurend naar beestjes of leuke waterplanten. En daar ging het me eigenlijk voornamelijk om, minder om het eventuele fotografische resultaat. Dat bleek uiteindelijk ook niet spectaculair, al vind ik de eerste foto wel bijzonder.
Groetjes
René
Schutkleur.
Vissies.
Dood krabbetje.
Schutkleur.
De enige levende krab die ik zag, verscholen tussen de waterplanten.
Abstract schilderij.
Waterplantenwoud.
Renden over de rotsen bij het water.
Nog een keertje die rooie
Toen wij al 1,5 uur op dit strand lagen dook hij op uit zee, ik dacht eerst dat ik een dolfijn zag. Maar hij had vissen geharpoeneerd, liet die ons zien. Het waren prachtige vissen en ik vond dat doodzonde. Maar ja, wij aten elke dag vis daar, zwaardvis en tonijn vooral maar ook gegrilde sardientjes en makreel. Dus een beetje hypocriet vond ik mezelf wel. Ik wil geen dieren eten maar vis doe ik sinds een jaar of 2 wel na 25 jaar strikt vegetarisch geweest te zijn. De reden was dat ik een keer out was gegaan en nog net bij de buurman had kunnen aanbellen die me toen ik weer was bijgekomen vertelde dat ik waarschijnlijk vanwege mijn strikte vegetarisme stofjes was gaan missen. Sindsdien eet ik 1x per week vis, maar in de vakantie op Samos bijna elke dag dus. Ik heb de verschijnselen nooit meer gehad overigens, dus het klopt waarschijnlijk wel wat mijn buurman zei.
In dit openlucht-restaurant aten we praktisch elke dag. En bijna elke dag vis, maar dat doe ik alleen daar, hier weer eens in de week voor de gezondheid, al voel ik me er toch wat ongemakkelijk bij. Vlees doe ik al 30 jaar nooit.
