Werelddierendag: mens en dier

Toen ik bedacht dat het vandaag werelddierendag is moest ik meteen denken aan afgelopen zondag toen ik, nu waarschijnlijk echt voor de allerlaatste keer dit jaar, in het Twiske was om daar nog eenmaal de zon op mijn huid te laten inwerken. Want daar gebeurde iets met een dier dat ik nog nooit heb meegemaakt. Heel soms gaat er wel eens een libelle op mijn teen of knie zitten, maar telkens als ik dan heel langzaam mijn camera pak om dat vast te leggen vliegt die dan bij de eerste beweging meteen weg. Het is me ooit 1 keer gelukt om een libelle op mijn teen te fotograferen, jaren geleden in mijn tuin.
Op deze zondag kwam er weer eens een libelle op me zitten, en wederom pakte ik mijn camera heel voorzichtig op om hem te fotograferen, in de verwachting dat ik dat wel kon proberen maar dat het waarschijnlijk niet zou lukken. Wie schetst mijn verbazing toen de schat rustig bleef zitten. En dat niet alleen, want toen ik een heel aantal foto’ s had gemaakt en besefte dat hij me heel gunstig gezind was, hield ik een vinger op een centimeter van zijn snuit en nodigde ik hem uit om op mijn vinger te gaan zitten. DAT deed hij niet, maar hij bleef wel gewoon zitten!!! Ik zou het heel leuk vinden als dit een teken is dat ik steeds dichter bij mezelf kom en dus ook dichter bij de gemeenschappelijke grond van alle levende wezens.
Foto’ s allemaal van die zondag naar, van en in het Twiske
Groetjes
rene














