Vroeg in de buurt 2

Het zijn een beetje de bekende plaatjes, maar ik kan het gewoon niet laten.

Ondanks het feit dat ik alles nog trager doe dan normaal, vanwege de zeeën van tijd, komt toch het einde van de semi-noodzakelijke of overbodige-doch-gewenste klusjes in huis in zicht. Ik moet bijna alleen nog de radiatoren van de verwarming vullen, wat ik altijd een vervelende bezigheid vind vanwege het waterballet dat dat altijd met zich meebrengt.

En daarna heb ik alleen nog de foto’s. Nog vier weken lang, op zijn minst.

Maar als je denkt dat ik dat erg vind: neen. Ik durf het haast niet te zeggen maar ik verheug me op nog minstens vier weken thuis. Dat komt omdat ik weet dat in de leegte altijd de creativiteit toeslaat. Uit verveling ontstaan de mooiste dingen. Dan kan de grote goddelijke oerkracht, de force zal ik maar zeggen, zich onbelemmerd uiten, niet gehinderd door vooringenomen denkbeelden over hoe het leven aangepakt moet worden.

Dus ik zou zeggen: goddelijk oerbron, ga uw goddelijke gang via mij, ik ben uw dienaar.

Maar als het niet gebeurt is dat ook goed, dat moet je dus ook aanvaarden, want anders ga je het toch weer invullen met je verwachtingen/wensen/behoeftes.

Groet

René

Voor Armin, zo kan je het nog beter zien.
Voor deze foto moet je op een reling klimmen omdat de tapasbar ernaast er perspex platen tegen de reling heeft geplaatst voor hun terras waardoor het voor iedereen bijna onmogelijk wordt een van de meest iconische plekken van de stad te fotograferen, ik vind het net zo’n schande als dat ze een terras hebben gemaakt bij het uitzichtspunt aan het eind van de Guldenhandsteeg en vraag me af of ze daar toestemming voor hebben gekregen en wie daar dan toestemming voor heeft gegeven.
De werkers weken door.
Ik kan bijna nooit dit punt voorbij lopen zonder te fotograferen.
Zelfs de majoor had niemand in haar armen.
Historische binnenstad van Amsterdam.
Die lui die ijzerwaren uit de gracht vissen met magneten laten de rotzooi altijd achter.
Ik las de observatie ook ergens anders: de daklozen vallen opeens veel meer op.
De stilte is oorverdovend.
En de Buddha blijft lachen, gelijk heeft hij!
Zelfs het water wordt stil.
Het vlotkalf.
Die schotten zitten daar al een hele tijd voor de ramen.
Het Tuinfeest is de naam van dit café. Het feestje is even afgelopen geloof ik.
De groentenkar van de familie Oudewater op de Nieuwmarkt.