Toch wat te zien nog steeds

Ja, dat wel.

Maar voor de rest heb ik het idee dat ik in een geschiedenisboek leef. Wij hebben eigenlijk nooit iets meegemaakt dat lijkt op deze crisis, maar hoewel het (nog?) lang niet zo erg is als toen moet ik vaak aan de Spaanse griep van 1918 denken. Je krijgt echt het gevoel dat er nu iets gebeurt dat alles gaat ondermijnen, dat uitstijgt boven alles wat we aan onzekerheid in dit welvarende en veilige land kenden, maar dat ook, als het meezit, ons hele maatschappelijke waardenpatroon een flinke stimulans in de goede richting kan geven.

En daar bedoel ik mee dat de mensen van de werkvloer, zoals ze dat altijd noemen, de mensen die bouwen, lesgeven, verzorgen, genezen, voedsel produceren etc. de voornaamste plaats in het maatschappelijk bewustzijn in gaan nemen en niet degenen die rijk zijn geworden met geld-goochelen op de beurzen, speculeren in huizen en andere essentiële levensbehoeften, de verkoop en koop van valuta en andere bezigheden die getuigen van een totaal zinloos bestaan en onbegrip van waar het eigenlijk om gaat.

Het kan de aanzet worden van de echte overgang naar het aquarius-tijdperk. Je ziet de gemeenschapszin opeens tot wasdom komen, de vriendelijkheid weer opbloeien, het gevoel van eenheid toenemen, het besef dat we allemaal bij elkaar horen.

Groetjes
rené

Ik zie niks, of kan je het niet zien?
Hondjes.
Het familie-diner.
Wie mooi wil zien moet pijn lijden, zei mijn moeder altijd.
Mee eens.
Onwel, het kwam weer goed.
Brood halen met de step.
Brood met de plank.
Ergens komt hij mij bekend voor.
Snelvracht en snelbox.
Boodschappenwagentje.
Corona, oma?
Tijd om te lezen.
Nostalgisch jasje.
Zakje poep.