Roem wis uh vjoew

Vader en zoon.

Het begint toch ook wel een beetje te wennen, dat thuis zitten. Eergisteren inderdaad de deur niet uit geweest en gisteren maar een uurtje, even een ommetje.

Ik raak een beetje “bij” met mijn foto’s, wat ik erg fijn vind want ik wil even helemaal “leeg” zijn. Genieten van de stilte en dat je helemaal niks hoeft, noch van een ander noch van jezelf.

En dan kijken wat die leegte voor consequenties heeft, ALS………

Voor die leegte hoef je natuurlijk helemaal niet “klaar” te zijn met wat dan ook: als je dat namelijk wilt zit je nog aan de tienduizend dingen vast. En dat is juist niet de bedoeling. En als je vind dat dat niet de bedoeling is zit je vast aan bedoelingen. En die zijn er niet.

Volg je het nog?

Groetjes

rené

Bekende straatartiest, vaak aan het spelen in de buurt de laatste tijd.
Deze foto is voor mij een eye-opener: ik ga dat eens vaker doen, zo’n paal dwars door de foto zodat het lijkt of het er twee zijn.
Mode-gevoelig tiepje, hoewel ik hem nog niet zo snel op een catwalk zie lopen.
Op zich een qua artisticiteit onbegrijpelijke combinatie: met de rolschaatsen op een platformpje en dan mondharmonica spelen. Meer voor hemzelf een oefening in multi-tasken denk ik, want het voegt niet veel toe aan de muziek. Hij speelt trouwens erg goed.
Dag schat, we love you.
Bungelend beentje.
Bezorgd op de fiets.
Drie is een evenwichtig getal, dat blijkt maar weer.
De vierde dimensie verbeeld.
Geen lak aan Corona.
Hé, zijn de stomerijen open?
Zelfde plekje als eergisteren (als eerste foto op mijn blog), soortgelijk evenwicht. Die plek is kennelijk magisch.
Deze plankers had ik al op facebook gezet gisteren maar toen waren ze nog vlakbij de sluis. Zo, iets verder weg en gecropt, vind ik eigenlijk mooier, vandaar nog een keer.