Pride Canal Parade 3

Het derde blogje van de botenparade, pfffffffffffffff wat een werk, maar wel leuk natuurlijk. Voor de derde keer plaats ik er 30, en nu stop ik er mee. Terwijl ik dus nog niet eens helemaal klaar ben, maar ik vind het nu wel genoeg.

Het indrukwekkendst vond ik de boot van het AIDS-fonds. Daar dansten twee jongens op die voor mijn gevoel de horreur die er door de wereld waart uitbeeldden, elkaar op het laatst onder luid gejuich van het publiek in de armen sloten terwijl toen de dreiging in de vorm van sinistere figuren op hen af kwam.

Leuk was ook dat ik mijn ex Jan op een collecte-boot van datzelfde AIDS-fonds zag net zoals in andere jaren, ik riep hem nog maar hij hoorde me niet vanwege de herrie.

Een andere bijzonderheid was dat ik bij het uitzoeken van deze foto’s een transvrouw zag die ik pas een dag later leerde kennen op de finissage van haar foto-tentoonstelling. En daar bleek ook de zoon te zijn van de prof waar ik in 1977 bij ben afgestudeerd in Utrecht. Ik vertelde hem dat mijn doctoraalscriptie in een boek van zijn vader was uitgekomen als hoofdstuk, en hij wist daarvan. Hij kon me zelfs vertellen dat er kritiek was geweest op de uitgever over het feit dat het boek op naam van zijn vader stond terwijl die alleen maar de inleiding had verzorgd, en de drie studenten die de hoofdstukken daarvan hadden geschreven alleen binnenin werden vermeld (waaronder ik dus). Toen ik hem vertelde dat ik in het huis van zijn vader in Bilthoven, waar hij dus toen ook woonde neem ik aan, een tentamen heb gedaan (ja ja, andere tijden, dat moet rond 1975 zijn geweest) zei hij dat het huis net verkocht was omdat zijn moeder, die dus nog leeft en inmiddels 96 is, naar een verzorgingshuis moet. Toevallig had ik hem vorige week met dozen zien sjouwen, leken me dozen met boeken, misschien was mijn boek daar wel bij want hij heeft het niet weggegooid. Grappig he!

Groetjes

René