Pas op de plaats
Toen ik ongeveer 14 dagen geleden het aanbod kreeg, van degene die ik dat vergeefs jaren daarvoor had gevraagd, om tegen betaling mijn tuinhuisje te renoveren, was ik al tot de conclusie gekomen dat ik teveel ” input” had gehad en eens een tijdje gewoon helemaal niks moest doen. Maar ik was zo enthousiast dat ik meteen ja zei, en dat betekende dat ik mijn tuinhuisje moest leeghalen. En daar begon ik meteen mee, twee dagen voordat ik een weekend in Limburg zou gaan kamperen.
Na dat intensieve weekend in Limburg ben ik 8 dagen doorgegaan met het huisje. Alle spullen eruit, alles van stof zoals gordijnen en beddegoed gewassen, alles eerst schoongemaakt voordat ik het in een kist en onder zeilen opborg, het al verzamelde hout gesorteerd etc. etc. Ik weet niet of het met mijn overbelastheid te maken had maar in Limburg kreeg ik al een bloedneus en die bleek ik vervolgens op zijn minst 3x per dag te krijgen. Steeds een prop in mijn neus gedaan en doorgewerkt. Maar afgelopen zondag hield het bloeden niet meer op.
Jan heeft me toen naar het BovenIJ-ziekenhuis gebracht en daar kreeg ik een tampon in mijn neus geduwd met de mededeling dat dat een paar dagen moest blijven zitten en het dan genezen moest zijn, en zo niet dat het dan dichtgebrand moest worden. Na een paar uur thuis begon het uit mijn andere neusgat flink te bloeden, dus in de nacht weer naar de dokterspost, nu in OLVG-oost. Daar kreeg ik in het andere neusgat een prop en dezelfde mededeling. Thuis gekomen begon het uit beide neusgaten door te siepelen, maar toen heb ik er zelf proppen watten tegenaan gemonteerd met ducktape. In de ochtend, na dus geen oog dichtgedaan te hebben en met werkkleren en al op de bank te hebben gelegen, kon ik bij mijn huisarts terecht die me onmiddellijk doorverwees naar een kno-arts in OLVG-west. Daar bracht Jan me naartoe. Het bloeden was inmiddels opgehouden wat de arts ertoe bracht om te zeggen dat het over een paar dagen over zou zijn en ik weer kon vertrekken. Thuis gekomen begon het weer vreselijk te bloeden, gebeld naar het OLVG en kon ik meteen terug, Jan bracht me weer, dus voor de vierde keer naar een ziekenhuis binnen 24 uur. Daar werd het eindelijk dichtgebrand, wat bepaald geen pretje was, en is het tot nu toe opgehouden, en kan ik weer slapen.
Beetje lang verhaal om te zeggen dat ik even pas op de plaats moet maken, alle afspraken afgezegd en gisterenochtend twee uur voor mijn raam naar buiten zitten kijken en fotograferen, daar is dit blog het resultaat van. Omdat ik met het huisje klaar was kon degene die het gaat verbouwen er aan beginnen en dat is inmiddels in gang gezet. Hij belde me nog op en dat was een uitermate warm en geruststellend telefoongesprek: ik hoef niks meer te doen, hij gaat geheel zijn eigen gang.
Ik heb door dit alles wel veel geleerd. Dat ik meer moet loslaten bijvoorbeeld, en de bevestiging van het besef dat dingen niet voor niets op je pad komen, vooral dat ik verbondenheid kon voelen: veel mensen tegengekomen waar ik dat mee had, zowel met die welke ik al kende als met de professionele hulpverleners.
Groetjes
rene
