Open dichterspodium OBA

Locoburgemeester Touria Meliani achter de microfoon en zittend daar rechtsonder van, op de foto met rug hier naartoe in lichte cyaan-kleurige bloes: gedichtendag-organisator/presentator Jos van Hest.

Een aantal maanden geleden dacht ik dat het weer eens tijd werd om iets met gedichten te doen. Daarom zocht ik naar een gelegenheid om gedichten die ik vroeger geschreven heb voor te dragen, met de hoop dat me dat zou stimuleren om nieuwe te gaan schrijven. Ik vond bij de OBA een open dichterspodium en gaf me daarvoor op. Er bleek voorlopig geen plaats, de eerste middag waar nog wel een plekje vrij was bleek 29 juni te zijn.

Ondertussen was het doel al enigszins bereikt: ik had in de tijd tussen het opgeven en 29 juni inderdaad een gedicht kunnen schrijven en was aan een ander begonnen. Van tevoren werd gezegd dat je ongeveer een kwartier ter beschikking had, en daarin had ik ook dat nieuwe gedicht willen doen. Maar omdat er heel weinig tijd over was vanwege de onthulling door loco-burgemeester Touria Meliani van een gedicht van de gedichtendag-organisator/presentator op een muur van de OBA , werden dat uiteindelijk maar 3 oude gedichten. Vond ik niet zo erg, want de nieuwste was niet mijn beste.

Organisator/presentator Jos van Hest ontving van de locoburgemeester de Andreas-penning van de stad voor zijn promotie van de dichtkunst, vooral vanwege de 20 jaar dat hij dat maandelijks in de OBA doet. Ik wist helemaal niet dat dat dichterspodium zo populair was, het bleek echt een wereldje apart. De gemiddelde leeftijd lag absoluut boven het landelijk gemiddelde, maar mij werd verzekerd dat dat uitzonderlijk was en dat gedichten ook bij jongeren tegenwoordig heel populair zijn. Maar die waren deze keer misschien weg gebleven vanwege de voorafgaande bijeenkomst.

Omdat ik de gedichten die ik daar voordroeg al eens op dit blog heb gezet volgt nu toch mijn nieuwe gedicht:

OVERBODIG?

Waar zijn ze toch heen?

leven ze eigenlijk nog wel?

zijn ze vergeten, of niet herkend…

gewoon voorbijgelopen?

of toch een stille dood gestorven…

als een oude kennis

die je lang al niet zag?

………………………………….

worden ze gemist?

en dan: door wie?

door jou? … soms?

ach, misschien een enkele keer

maar je oude romans staan te verstoffen

en zelf loop je het liefst nu op sloffen

want je versleten voeten die doen zeer.

………………………………….

woorden

woorden van weleer

sommigen sluipen onverwacht soms voorbij

als levende lijken, van hun levenskracht ontdaan

niet meer zo blij

geraamtes met klapperende kaken

bevriend met ouden van dagen

die er niet meer toe doen

woorden, óók met pensioen

……………………………………….

PS: De eerste 3 foto’s zijn door mij met mijn mobieltje genomen, de volgende 2 door Jan.

De onthulling van het gedicht.
De Andreas-penning voor Jos van Hest, gekregen uit handen van Touria Meliani, de locoburgemeester, met ambtsketting om, naast hem.
Het open podium vond op de zesde verdieping plaats in de Forum-zaal.
Geen idee waar ik het hier over had en met een armgebaar wilde onderstrepen. O ja, nu ik dit blog ga plaatsen weet ik het weer: ik zei dat ik een tuin had, naar aanleiding van een gedicht over dichters dat ik ging voordragen en dat ik geschreven had naar aanleiding van de dood van Simon Vinkenoog die ook een tuin had op het complex waar ik er een heb en waarnaar ik na deze bijeenkomst weer heen zou gaan: met het armgebaar wees ik de richting aan: aan de overkant van het IJ. Totaal onbelangrijke informatie natuurlijk, maar ik heb af en toe iets van een detective over me, wil soms echt dingen uitzoeken OM het uitzoeken lijkt wel, niet omdat het belangrijk zou zijn.