Mijn tuin mijn toeverlaat

Voor het eerst in de Corona-tijd een afstandelijk bezoekje in mijn tuin gehad gisteren: 1,5 meter van mijn ex Ronald, maar toch gezellig. Uiteindelijk ging hij een boek lezen en ging ik een beetje in de tuin werken. Dat deed ik vaker, ook met Jan, op zo’n manier krijgt het tuingebeuren iets huiselijks, of moet ik zeggen “tuindelijks”.

Ik deel mijn tuin graag, of het nou middels foto’s is of in de realtiteit . De vreugde die ik er altijd ondervind is niet “particulier” zal ik maar zeggen, niet persoonsgebonden, het is een soort universele vreugde, en die KAN je niet voor jezelf houden. Zelfs als er niemand bij is in de tuin heb ik nog niet het idee dat wat ik zie “van mij” is.

Gisteren waren trouwens de tulpen uitgekomen die eergisteren nog dicht zaten. Toen Ronald een half uurtje vóór mij wegging ben ik die nog even gaan fotograferen. En terwijl ik daarmee bezig was kwam er een lijster even op een van mijn essen zitten zingen, echt prachtig. Ik heb hem gefotografeerd maar kreeg hem niet goed voor de lens. Achteraf gezien had ik misschien beter zijn gezang op kunnen nemen. Van de andere kant, waarom zou ik het vast willen leggen?

Precies, om te delen dus.

Groet

rené