Köln 75

Mijn absoluut boven elke twijfel verheven meest favoriete CD is het Koln Concert van Keith Jarret. Ik draai hem na meer dan veertig jaar nog steeds minstens eens per maand, maar vroeger veel vaker. Het is ook de best verkochte ” jazz”-cd aller tijden, in mijn ogen trouwens geen jazz maar piano-muziek die boven elke categorie uit stijgt.

Ik kende het verhaal van het 18-jarige Duitse meisje dat het voor elkaar had gekregen om Keith Jarret te strikken gedeeltelijk. Een aantal jaren geleden werd dat door cabarettier Jaap van der Wal op het openlucht podium in het Vondelpark aangehaald als bewijs voor hoe belangrijk het is om je passie te volgen en hoeveel je dan voor elkaar krijgt. En daar was heel veel ausdauer voor nodig geweest want de betreffende piano die Keith Jarret geeist had was er niet, en wat er wel was was niet gestemd en had een niet werkende pedaal zodat Keith niet wilde spelen.

Toen ik dat na dat optreden van Jaap van der Wal in mijn toenmalige stamkroeg de Queenshead aan iemand vertelde bleek die pianostemmer te zijn en er ook meer van te weten. ” Heb je het publiek op die cd in het begin even horen lachen?”, vroeg hij. Nou had ik die cd al duizenden keren gedraaid en kende ik elke noot, maar nee, DAT niet. Hij vertelde dat ik dan even het volume knalhard moest zetten, dan zou ik het horen. De reden, vertelde hij, was dat hij zijn improvisatie begon met de pingel van de Keulse Opera waar het concert plaatsvond om de mensen naar hun plaatsen te laten gaan. Thuis gekomen meteen gedaan en JAAAAA!!!!

Diezelfde pianostemmer kwam ik weer jaren later afgelopen dinsdag in een cafe tegen, ik vertelde bovenstaand verhaal in zijn bijzijn aan iemand die erbij was en toen vertelde hij dat er in deze tijd een film draaide die ging over de totstandkoming van dat concert. Ik had al een afspraak met Jan om vrijdag iets te gaan doen, en die film was beslist de beste optie. We waren alleen te laat voor de voorstellingen in Amsterdam, maar konden die in Zaandam nog halen, en dat hebben we gedaan.

Dat was ook weer een ervaring op zich. Ik was nogal in een fotobui, dus hier ook wat foto’ s van onderweg en Zaandam, ook van de Fabriek, het filmhuis, waar de film draaide. Het was een prachtige film, vooral natuurlijk voor mij omdat ik zo gebakken ben aan die cd. Maar ik begreep toch niet helemaal dat ik een hele tijd tegen mijn tranen moest vechten. Jan vond het een prachtige film maar had DAT totaal niet. Achteraf denk ik dat ik iets heel wezenlijks in mezelf herkende. Keith had het d.m.v. de akteur die hem speelde over hoe hij totaal leeg was als hij aan een concert begon, open voor de goddelijke inspiratie. En dat is ook de ideale leiddraad in mijn leven, ik kom daar het dichtst bij als ik dans, dan is het het meest puur herkenbaar. Alles loslaten en kijken wat er komt, ontvangen wat het universum voor je in petto heeft. En dat kon volgens mij niemand zo goed als hij, het is werkelijk de etherische schoonheid die ongefilterd zijn pianospel bepaalt. Bleek ook nog eens dat hij veel met Gurdieff op had!!!

Onbegrijpelijk minpuntje van de film was dat bij de apotheose, het concert zelf, geen enkele noot van Keith Jarret te horen was maar een gezongen lied van een ander. Wij trokken de enige logische conclusie: dat moest met rechten te maken hebben, of met de weigering van Keith Jarret om er toestemming voor te geven. Het was echt een domper, het hadden maar een paar noten hoeven zijn. Maar ik was anders beslist in tranen uitgebarsten, en nu niet, dat scheelde dus ook.

Groetjes

rene