Het Stedelijk

Afgelopen vrijdag ben ik weer eens naar het Stedelijk geweest. Niet dat ik iets speciaals wilde zien, ik ga altijd wanneer ik zin heb om me in kunst onder te dompelen, kan niet schelen wat het is. Maar het is natuurlijk wel zo dat het ene meer aanspreekt dan het andere, en het eerste dat we zagen, ik was met Jan vandaar dat ” we”, behoorde tot de eerste categorie. In die hele grote benedengrondse zaal stonden enkele tientallen grote gestileerde mensvormige objecten. Het licht wisselde steeds een beetje van intensiteit en er waren spiegels, en volgens mij ook geluid maar dat weet ik niet eens meer zeker.

Kunst moet je een gevoel geven dat boven de werkelijke alledaagse ervaring uitgaat, hoewel ik daar eerlijk gezegd de laatste tijd geen kunst voor nodig heb maar dit terzijde, en dat was hier helemaal het geval. Het was ervaringskunst, de sfeer was adembenemend. Wat dat heerlijke gevoel nog versterkte was dat we een hele tijd de enigen waren die zich in die zaal bevonden, dat scheelde echt bleek wel toen er andere mensen bij kwamen.

Voor mij was dit meteen het hoogtepunt van ons bezoek, al waren er wel nog meer erg bijzondere dingen te zien en te ervaren. Zo was er een lichtbak ter grootte van een kleine kamer met licht dat steeds van kleur en intensiteit veranderde. De bedoeling was dat je dat aan den lijve ervoer door in dat ” kamertje” te gaan staan, of te gaan bewegen, wat ik deed. Een vrouwelijk suppoost vroeg me daarna of ik aan taichi deed.

Er werd ergens een verfilming gedraaid van een opera/musical-achtige theaterproductie over een stukje Egyptische geschiedenis, met name de opstand tegen het Engelse gezag. Het was heel stilistisch, zowel het decor als de choreografie, er werd bijvoorbeeld met name veel langzaam naar voren en achteren gebogen. De muzikale begeleiding bestond alleen uit piano-muziek, en het hele stuk ontrolde zich vooral heel langzaam, wat ik als heilzaam ervoer. Maar overheersend was wel dat het er allemaal prachtig uitzag.

Er was ook een grote tentoonstelling van grafiek, iets wat Jan geweldig vond en ik helemaal niet, wat wel een opluchting was want eindelijk vonden we weer eens iets waarin we verschilden. Wat we daarentegen beiden erg leuk vonden van die tentoonstelling was dat je op een scherm jezelf geprojecteerd zag en de soort pixels waarmee je weergegeven werd zelf kon bepalen met een knop. Daar heb ik natuurlijk ook foto’ s van hier.

Tenslotte was er ook nog een overzichts-tentoonstelling van moderne kunst vanaf 1980, kunst in het bezit van het Stedelijk. Daarvan heb ik hier drie foto’s neergezet : een tot kunst omgetoverde strijkplank, schildersezel en wasrekje.

We kwamen in het begin en bij het weggaan ook nog even in gesprek met een leuke bekende die daar werkt en die ons eerst enthousiast had verteld wat er allemaal te zien was, wat de reden was dat we eerst naar beneden gingen, en later aankondigde dat er een tentoonstelling met werk van Erwin Olav aankwam.

Kortom, het was weer een heerlijke middag.

groetjes

rene