Het gaat de hele dag door

Deze gezellige boot zag ik op de Geldersekade varen, zie de foto op mijn facebook-bericht op de I Love Nieuwmarktbuurt groep. Ik dacht: als ik snel fiets en met niemand klets kan ik hem ook vanuit mijn raam fotograferen, want hij moet eerst door de Rechtboomssloot en dan door de Kromboomssloot en de Snoekjesgracht voordat hij bij het sluisje uitkomt waar ik op uitkijk, een andere vaarweg is er momenteel niet. De Rechtboomssloot is namelijk geen doorgaande vaarroute momenteel vanwege de kade-werkzaamheden. En ja, GELUKT dus.

Vooral nu er weer toeristen zijn en het leven ook voor bewoners weer een enigszins normaal patroon krijgt is het weer elke dag smullen van wat ik uit mijn raam zie. Dat hoeven trouwens voor mij geen spectaculaire dingen te zijn want ik vind zowat alles leuk. Alles heeft zijn eigenheid, zeer verschillende facetten van het leven zijn te zien, niks is hetzelfde.

Ik heb het al eens vaker gezegd: voor mij is fotograferen een manier om goed te kijken. En goed kijken is dichter bij de essentie komen. Je bent normaliter geneigd om dingen niet te zien of vluchtig op te merken. Maar met foto’s zie ik het echt, en dat werkt door als ik géén foto’s maak, in die zin is fotografie voor mij een oefening.

Een oefening in waarnemen.

En een eindeloze bron van vreugde.

groetjes

rené

Waar rook is is vuur, luidt het gezegde.
Maar hoe de brandweer ook zocht, niks te vinden, ze waren na tien minuten zoeken weer weg.
Aan de zijlijn staan.
De theaterschool dus, inderdaad ook weer begonnen.
Hij is niet dood.
Hij zal wel niet gedacht hebben wat ik dacht: fotogeniek die achterkanten van die tafeltjes. Toch was hij de enige die er voor ging staan om het plaatje af te maken.
Ik kon niet zien hoeveel corona’s ze hem gaven.
Dat is duidelijk, hier zou hij niks van krijgen.
Zelfde mondkapjes, andere broeken.
Op de een of andere manier doet me dit aan een liedje van Margreet Dolman denken.
De enige poes die ik ook wel zou willen hebben.
Het leven heeft beslist zijn ernstige kanten.
Zitje eerst droog gemaakt maar bleek toch te hoog.
On-aanwezigheid.
Je kan er niks aan doen, maar je voelt de verwarring.
moet ik toch wéér aan een liedje van Margreet Dolman denken!
Op de site van de Volkskrant stond een foto over de drukte op de wallen met deze mannen in het Red Light District: Duitse vrijgezellenparty, op een T-shirt staat: LETZTE NACHT IM WOLFENRUDEL.