Hartjesdag 2025
Niet alleen was het met Jan ontzettend gezellig op Hartjesdag, veel leuker dan wanneer ik dat alleen had gedaan, maar ik hield er daarom ook veel foto’s aan over. Hij vind het namelijk ook heerlijk om daar te fotograferen, en niet alleen mij natuurlijk.
Het jurkje dat ik aan heb vond ik naast een afvalcontainer op het Waterlooplein. Duidelijk weggegooid maar toch te mooi bevonden om het IN de container te gooien. Ik denk dat een koopman het daar heeft neergelegd omdat het onverkoopbaar was, waarschijnlijk omdat het nogal kort was. Dat had ik pas door toen ik er thuis mee ging oefenen met de zaag. Je kon mijn onderbroek goed zien als ik dat deed, dus ik heb er speciaal een opvallende onderbroek voor gekocht, geel omdat ik dan zou kunnen zeggen: ja de stof was al geel hoor.
Ik deed de Postkoets van de Selvera’s, een nummer dat heel oud is maar dat toch een aantal mensen voor een deel mee kon zingen tot mijn verbazing. Ik speel daarbij af en toe zaag, maar het grootste succes had ik ermee op het moment dat ik mijn borsten, die bestonden uit halve kokosnoten, uit mijn jurkje haalde om daarmee het klepperen van paardenhoeven na te doen, echt hilarisch elke keer.
Ik merkte wel dat ik oud word, ik was kapot aan het eind van de dag. Maar ik vond toch dat ik bij de prijsuitreiking moest zijn want de eerste keer dat ik hartjesdag won was ik al naar huis, een beetje genant vond ik dat achteraf. Daarom bleef ik het volgende jaar maar tot het einde, en toen bleek ik het weer gewonnen te hebben. Dus nu ook maar gebleven maar deze keer viel ik niet in de prijzen.
Het klinkt misschien gek of ongeloofwaardig, maar daar was ik erg opgelucht over. Waarom doe je dan aan de competitie mee, kun je vragen. Nou, dat komt door de ervaring vorig jaar op Hartjesdag. Ik wilde toen al geen prijs meer, ik vond vooral die 25ste editie winnen meer dan genoeg, dus dacht ik: ik doe niet aan de competitie mee maar ga wel als dame plus ga een lied zingen. Maar omdat ik dus niet langs de jurypunten kon gaan om me daar te laten zien bleek ik nergens “zomaar” te gaan zingen. En ik vind dat optreden juist een belangrijk onderdeel van de Hartjesdag. Vandaar dat ik nu dus wel aan de competitie meedeed maar wel met de hoop niet ik de prijzen te vallen, en vandaar dat ik opgelucht was en meteen na de uitslag weg kon, want zoals gezegd was ik gevloerd, 6 uur lang daar rondstruinen is echt voor een 75-jarige een behoorlijke klus.
De foto’s zijn allemaal van Jan, op1 na, die is van Jet Booij.
Ik kreeg een filmpje toegestuurd van Marco waarmee ik vroeger optrad en dat gemaakt was door de broer van zijn vroouw Thea (naam even kwijt) en dat heb ik bijna in zijn geheel op youtube kunnen zetten, HIER is het te vinden.
Groetjes
René
