Deze foto wilde hij dat die gebruikt werd als hij dood was. Hijzelf in Berlijn in een oud nazi-gebouw van Albert Speer, de trap op lopend naar het licht.
Vorige week naar de tentoonstelling van het werk van Erwin Olaf geweest in het Stedelijk. Veel foto’s kende ik al natuurlijk, maar er waren er ook een heel stel die ik nog nooit gezien had.
Er werd veel aandacht besteed aan hoe hij voor de LHBTIQ-gemeenschap (heb ik alle letters?) opkwam waar hij zelf ook toe behoorde. Het was op een bepaalde manier echt een feest der herkenning, hoewel me op een gegeven ogenblik ook het gevoel bekroop: wat heb ik een hoop gemist.
Wat ik ook miste waren een aantal foto’s die ik ooit gezien heb of waarvan ik heb gehoord. Zo ben ik eens een paar jaar geleden naar Groningen gegaan om een tentoonstelling van hem te zien met foto’s van mensen met het syndroom van down. Ik weet nog dat ik daar van tevoren enige twijfels over had, maar toen ik ze gezien had was ik helemaal om. Ook in Groningen hingen er op een andere tentoonstelling een aantal tamelijk expliciet sexuele foto’s, en hoewel hier nu ook blootfoto’s hingen waren die toch geiler om maar even man en staart te noemen. En een foto die ik graag had willen zien was dat hij een foto gemaakt schijnt te hebben van de nachtwacht, maar dan met echte levende mensen, al ken ik die verder niet.
Maar wat een bijdrage heeft hij aan het geheel geleverd, Erwin bedankt!
Ik heb zelf in 2005 een foto van hem uit mijn raam gemaakt, die staat hier als laatste.
groetjes
rene
Een film-foto met en door hem: het enige dat bewoog was de gele plastic zak. Tijdens covid in Thailand, een verbeelding van de eenzaamheid die dat veroorzaakte, of zelfs meer algemeen een verbeelding van eenzaamheid..
Deze had ik nog nooit gezien.
Omdat hij zoveel naakte mensen fotografeerde wilde hij als een soort solidariteit zelf een keertje naakt.
Dit vond ik een heel inspirerende foto.
De foto van dat scheel kijkende meisje is heel bekend.
Op de derde foto Hellun Zelluf, een indertijd zeer bekende travo. Hij had een z.g. gay-dating show in de Mazzo waar half Amsterdam via AT5 naar keek. Ik heb daarin ooit een anti-homohuwelijk-lied gezongen, want ik was daar indertijd erg op tegen: moeten wij zonodig ook aan die truttigheid meedoen?? Wist niet dat Erwin Olaf die iconische foto van hem had gemaakt. Daaronder een foto van Bep, Joost Mous, die ik ken: was net verttrokken in Thailand toen wij in Koh Samed aankwamen in hetzelfde resort.
Hiermee werd Olaf op slag beroemd: zijn schaakstukken.
Hj had contact met Hans van Maanen, leerde van hem over naaktfotografie.
Hellun Zelluf. Toen ik in zijn show optrad kende ik hem niet en had zelfs niet van zijn naam gehoord. Ik herinner me dat ik totaal perplex was toen hij zich voorstelde. Wie zegt nou zijn naam en daarbij dat hij dat zelf is, dacht ik.
Dat herinner ik me nog goed, dat Olaf naar Duitsland ging om daar foto’s te maken en dat hij een (nep?) steen had meegenomen als requisiet.
Wim is de enige die ik ken.
Erwin Olaf mocht na de aanslag op Charlie Hebdo een foto-installatie maken aan de buitenkant van museum Palais Japonnais (???nog nakijken) waarbij hij naakte mensen liet zien om ons die vrijheid niet te laten afnemen. Dit is een still uit een film daarvan.
Foto van Erwin Olaf uit mijn raam genomen, 2005/2006.
