De STEMVORK op het NDSM-terrein

Er zijn zelfs in een drukke stad als Amsterdam momenten waarop het doodstil is, vooral in de zeer vroege ochtend kun je de stad heel anders ervaren dan overdag, je krijgt dan een beetje het corona-tijd gevoel. Helaas maak ik dat maar zelden mee want ik ben meer een avondmens. En zoiets als corona komt in die zin hopelijk voorlopig niet terug.

Het NDSM-terrein in Noord is over het algemeen ook druk, maar afgelopen woensdag mocht ik daar eens de stilte meemaken. Niet dat ik er zo vroeg was, maar het weer was niet denderend en er waren geen drukke evenementen. Vooral het gedeelte bij de oude scheepshelling was heel rustig. Ik waande me in een andere wereld: weidsheid en rust middenin een door mensenhanden gemaakte wereld. Het natuurgevoel zonder dat je in de natuur zit, zal ik maar zeggen. Het was een verademing.

In het water van die scheepshelling hebben ze een grote stemvork geplaatst die af en toe tot klinken wordt gebracht. Het leek wel of daardoor de stilte nog eens extra geaccentueerd werd, het was een bijna hallucinerende ervaring. Het filmpje geeft dat goed weer.

Ik ben om het leven te vieren in Pllek gaan zitten. Het was luchtijd en ik dacht na mijn eerste koffie: ik ga hier ook wat eten. Pllek is een van oorsprong alternatieve locatie, geheel in de trant van het begin van het NDSM-terrein na de sluiting van de scheepswerf toen het nog alleen door kunstenaars als interessant gezien werd. Maar er is gebeurd wat ze al vreesden en waarvoor ze gewaarschuwd hadden: “MAKE ART NOT € ” staat er al jaren heel groot op een loods gekalkt. Toen er een Hilton hotel verrees wist je dat het niet lang meer zou duren. Je kan zeggen dat het de gebruikelijke gang van zaken is voor dat soort gebieden. Ik wilde dus een broodje of zo bestellen, maar op de kaart was er maar één eenvoudig en tamelijk goedkoop ding te krijgen, een croissant met boter, en voor de rest waren de broodjes €12,50 of meer. Ik bestelde een aubergine-ding voor die prijs en bedacht dat de alternatievelingen hier wel niet vaak zouden komen, of hebben die tegenwoordig ook geld? Enfin, ik moet eerlijk zeggen: het zag er geweldig uit, ik maakte er zelfs een foto van wat ik nooit doe van eetwaar, en het smaakte ook nog eens bijzonder goed. De koffie voor € 3,50 was ook geweldig, ik nam zowaar een tweede. Bovendien was het bedienend personeel supervriendelijk en, als klap op de vuurpijl, sprak het nog Nederlands ook!!!

Ik kwam natuurlijk weer met veel teveel foto’s thuis, het worden zeker twee blogjes. Ik had nog een leuke ontmoeting met een kunstenaar die in een witte steen aan het hakken was. Hij kwam uit Trinidad Tobago en heeft ook in Engeland gewoond. Ook hij genoot van de stilte en de weidsheid van de locatie: het mooiste atelier dat je je kunt wensen, zei hij.

Groetjes

rené

Aubergine broodje, een waar kunstwerk, en bovendien nog lekker ook.
De kunstenaar uit Trinidad Tobago.
Die toeters op de achtergrond vingen de geluiden op die over het water kwamen en concentreerden die in kleine oorschelpen waar je je hoofd tussen moest houden, het werkte echt!
Hier dus.
Geluid en palet, de essentie van het NDSM-terrein zou je kunnen zeggen, want behalve overal graffiti wordt er ook vaak muziek gemaakt .
De auto was zo bedoeld, daar kwamen ze niet voor. Ze deden iets met water.
De hijskraan waar ze een hotel van hebben gemaakt (en waar iemand ooit van af gevallen is meen ik me te herinneren).