De stad in zwart-wit en monochroom

Aan de Amtel bij de Magere Brug

Het leerproces gaat gewoon door, haast automatisch, al verdiept het zich wel als je je bewust bent van wat er gebeurt. Zelfs voor eenvoudige dingen als mijn fotografie gaat dat op. Net als bij het gewone leven leer je het meest van moeilijke omstandigheden die op je pad geplaatst worden, omdat je die les nog niet op een zachte manier had geleerd moest het op harde wijze.

Zo heeft het feit dat ik 5 maanden geen blogs kon zetten omdat ik geen foto’s kon bewerken hele positieve effecten gehad. Ik ben echt mijn blogdwang kwijt, wat betekent dat ik veel rustiger en met NOG meer plezier aan blogs werk omdat ik niet meer het streven heb elke dag een post klaar te hebben. Het verhoogt trouwens ook de kwaliteit ervan. Bovendien is de hoeveelheid foto’s die ik in die 5 maanden maakte, en de chaos die de opslag ervan met zich mee bracht, er de oorzaak van dat ik veel vrijer ben geworden in het uitkiezen van foto’s. Ik haal ze overal vandaan, duik allerlei mapjes in en pak er dan uit wat ik echt goed vind, en offer de kwaliteit van de blogs niet meer op aan het beperkende dagboek-idee waarbij de foto’s op zijn minst een soort chronologische logica moesten hebben. Waarbij ik ook slechtere foto’s plaatste om het chronologische verhaal te versterken. Ik zet nu bijvoorbeeld foto’s neer die duidelijk in verschillende jaargetijden genomen zijn, dat zou ik vroeger nooit gedaan hebben.

Maar als het zo uitkomt dat ik WEL chronologie gebruik doe ik dat met evenveel plezier OOK, zoals in dit blog. Kortom: ik ben vrijer geworden.

Eergisteren en de dag daarvoor ging ik de stad in om zwart-wit te gaan fotograferen. Dat doe ik soms met een stand van de camera die korrelige zwart-wit foto’s geeft maar waar je verder nauwelijks iets aan kan veranderen. Als je niet wil dat hij flitst moet je dat bovendien bij elke foto opnieuw instellen, hij springt steeds terug in de flitsstand. En dat is zo vervelend dat ik hem dan vaak in kleur-stand zet met de gedachte dat ik de foto later wel zwart-wit maak.

Maar ik ben me er nu pas van bewust dat dat echt verschillen geeft: de vanuit kleur zwart-wit gemaakte foto’s zijn veel scherper en helaas niet zo korrelig. Ik laat ze hier toch door elkaar zien, al is dat niet bevordelijk voor de eenheid van het blog, maar daar ben ik de laatste tijd dus toch al makkelijker in geworden. Pas nu ik dit schrijf besef ik dat er vast ergens een functie in mijn fotobewerkingsprogramma te vinden is die foto’s korreliger maakt. Daar ga ik dus de volgende keer naar zoeken.

Groetjes

rené

Oudezijds
Oudezijds.
De Nes.
De andere kant op.
Nog steeds de Nes. Deze mevrouw kwam ik een half uur later naast de Beurs van Berlage tegen. Omdat zij met een hond liep en naast de Beurs dacht ik dat zij buurtbewoonster was en wel eens de vrouw zou kunnen zijn waarover ik een docu heb gezien en die IN de Beurs van Berlage woont. Dus ik sprak haar aan, maar ze bleek het niet te zijn, zij woonde in Noord, wel gezellig even kort gekletst.
Rokin.
Terras op de DAM. Dat plein is echt zo mooi, er is van alles te zien, vooral de pluriformiteit aan mensen die voorbij komen is indrukwekkend, maar ook de gebouwen en het monument, kortom de hele atmosfeer is zo bijzonder !!!
De DAM: hot dogs, truthfulness, compassion en tolerance
Indonesië tentoonstelling in de Nieuwe Kerk.
Het monument. Ik moest opeens erg aan Michael Jackson denken.
Damrak.
Zijsteeg Damrak
Idem
Damrak
Beursplein
Beursplein.
Ik mocht een foto van hen maken daar op een trap van de Beurs ven Berlage. Ik vertelde dat ik in een docu gezien had dat er woningen waren bovenin de Beurs, maar er is er maar 1 zeiden ze, de woning van de voormalige beheerder, en daar woont zijn vrouw nog, in de negentig is zij.
Terras van de Beurs ven Berlage.