De prille lente in Buitenzorg

Wat er ook met het klimaat gebeurt, er ontstaat altijd een evenwicht, dat is eigenlijk een heel geruststellend idee. Dieren en planten verdwijnen hier en daar, maar er komt altijd iets anders voor terug. Zelfs als een woekerende plant de boel overneemt, of een bepaald dier opeens door veranderende omstandigheden de overhand krijgt, ontstaan op den duur vanzelf tegenkrachten.

Een voorbeeld daarvan zijn volgens mij de halsbandparkieten. Die dreigden heel erg te gaan overheersen, maar doordat ze in zulke hoeveelheden aanwezig zijn betekent dat ook dat ze een potentiële voedselbron zijn. Ik hoorde deze week dat er op de Amsterdam toren, toen die nog van de Shell was, een havikkennest zat waaromheen een tapijt van groene veren lag. Dus de vogel die halsbandparkieten als smakelijke hapjes ziet zou wel eens kunnen floreren.

Ook de mens is als onderdeel van de aarde ondergeschikt aan dat mechanisme. Wat wij met de aarde aan het doen zijn roept in mijn optiek ook allerlei krachten op die uiteindelijk weer tegenkrachten veroorzaken waarna er opnieuw een evenwicht ontstaat. En omdat we ons meer bewust zijn van het lot van onszelf dan van de aarde zullen we daar aardig last van krijgen. Migratie-stromen doordat gebieden op termijn onbewoonbaar worden bijvoorbeeld. Maar ook hier onstaat dan natuurlijk weer een evenwicht, met minder mensen misschien, maar of dat zo erg is…..

Op de een of andere reden werd ik al 30 jaar geleden gegrepen door wat ik toen hoorde over de warme golfstroom, namelijk dat die ineens zou kunnen ophouden met als gevolg dat we hier een soort ijstijd zouden krijgen. Daar ben ik altijd aan blijven denken en heb het altijd vreemd gevonden dat ik daar decennia niks over hoorde. En nu is er opeens weer aandacht voor omdat een Utrechts instituut dat die golfstroom heeft onderzocht tot de conclusie is gekomen dat er tekenen zijn dat het die richting op is aan het gaan!!!

Ik ben misschien wat pessimistisch, maar ik heb het idee dat ik nog tijdens dit leven een behoorlijke klap ga meemaken die de aarde aan ons moet uitdelen. Het liedje dat ik daar in 1996 over schreef, 1 Minuut voor 12, is nog steeds actueel, dit zijn de laatste 2 strofes:

………………………………………………………………………………….

reeds beven, kraken, knarsen continenten

raakt verstoord haar magnetisme, haar compas

steeds feller gaan tekeer de elementen

het duizelt haar, zij wankelt om haar as

………………………………………………………………………………….

een uitbarsting van kosmische dimensies

zoals door Nostradamus reeds voorspeld

louterend, maar zwaar de consequenties

met één klap wordt het evenwicht hersteld.

…………………………………………………………………………………..

Dat waren zo van die gedachten die opkwamen nu ik weer wat meer buiten ben omdat de lente er aan zit te komen. Elk jaar opnieuw voel je toch de veerkracht van de natuur, elk jaar weer dat geruststellende, en onrustwekkende, idee.

De eerste 11 foto’s, deze week genomen, zijn van mijn tuin, de rest van, of vanuit, het tuinencomplex waar mijn tuin onderdeel van is: BUITENZORG.

Groetjes

René

Hier ben ik heel blij mee. Deze bloem is van een lentebloeier die jaren geleden over het hele complex verdween door een ziekte. Pas vorig jaar zag ik weer een sprietje, een eindje van waar hij in mijn tuin oorspronkelijk stond, en nu heeft dat sprietje weer een paar bloemen. En dat zag ik over het hele tuinencomplex, overal is hij weer weer schuchter aanwezig.