De mensheid en planeet aarde: er op of er onder

Zijn we met de opwarming van de aarde en onze manier van omgang met de planeet al op het ¨point of no return” aangeland?

Als ik aan die opwarming denk is de eerste gedachte die bij mij al 30 jaar opkomt niet die van de het gesmolten pool-ijs met als gevolg de verhoging van de zeespiegel, maar het stoppen van de warme golfstroom. Misschien komt dat omdat het smelten geleidelijk gaat terwijl de golfstroom in één keer kan stoppen. En in dat geval wordt het hier eens stuk kouder, metéén. En dat wilde ik nog even niet.

Maar dat gaat alleen maar over het besef van de directe gevolgen van ons handelen. Ik raakte in de loop der tijd ook steeds meer van het besef doordrongen dat wij één zijn met de aarde, dat wij daar gewoon onderdeel van zijn, en dat wij dus onszelf aandoen wat we de aarde aandoen. Dat we de aarde als grondstoffen-leverancier leegzuigen voor teveel waanzinnig nutteloze producten en daarmee geen respect hebben voor wat wij gemeen hebben: de oerkracht.

Die oerkracht, of noem het god of wat dan ook, heeft in mijn optiek de hele materiele kosmos geschapen om tot bewustzijn te komen van juist die kracht die erachter zit. Alles in de schepping is een facet van die eeuwige glinsterende diamant. En het ene facet is niet minder waard dan het andere, en dient dus met respect en liefde tegemoet getreden te worden.

En net zomin als wij dat t.o.v. de aarde doen doen wij dat t.o.v. elkaar. En wat betreft beide gevallen leven we nu in een cruciale tijd. Kunnen wij het als mensheid opbrengen om op een liefdevolle manier met elkaar en de aarde om te gaan? Ik had meteen toen het conflict in het midden-oosten uitbrak het gevoel dat dit DE ultieme test zou worden. En dat als we er NU niet uitkomen en de oude haatmethodes en halve ecologische maatregelen blijven gebruiken het voor ons, en de aarde, een verloren zaak is.

Ik probeer zelf me niet te laten meeslepen in oordelen over de strijd in het midden-oosten maar afstand te houden en er “liefde naartoe te sturen¨. Dat is het weinige dat ik zelf kan doen is mijn idee. En wat de aarde betreft is mijn bijdrage een sober leven/uitgavenpatroon en, hoe gek dat misschien ook klinkt, de zorg voor mijn tuin.

Vandaar dat ik de mooiste tuinfoto’s van mijn blogloze laatste 5 maanden hier neerzet. En het lied dat ik over onze omgang met de aarde schreef in 1996 weer eens herhaal, omdat dat helaas nog niets aan actualiteit heeft verloren.

WE ZIJN ÉÉN!!!

Groet

René

PS: foto’s allemaal in de tuin gemaakt.