De permanente voorstelling
“Het leven is een schouwtoneel”. Waar komt die tekst ook alweer vandaan. Maar net als veel tegelwijsheden zoals “wie goed doet goed ontmoet”, mijn moeder zei dat altijd, klopt het wel. Nu ik dit schrijf bedenk ik opeens dat mijn vader altijd zei “het leven is een pijp kaneel, en ieder zuigt en krijgt zijn deel”.
Nou ja, anyway, dit is de negende van de reeks van tien en elke keer denk ik: dit is de leukste/beste. Maar dat denk ik wel vaker over dingen, en ik vermoed omdat ik vergeten ben hoe het voorafgaande precies aanvoelde. Het NU is sowieso natuurlijk intensiever dan wat daarvoor gebeurde. Ik weet bijvoorbeeld dat ik elk jaar roep dat mijn tuin nog nooit zo mooi is geweest, waarvan ik nu denk dat het een teken is dat ik hem weer heel intensief “zie”.
Zo kan hij wel weer, het gaat om de foto’s, maar kennelijk wil ik daar toch altijd een kort tekstje bij zetten.
Groetjes
rené
