Categorie: Nieuwmarktbuurt

HET BLIJBEDRIJF

Foto René Louman

Er zijn mensen die het negativisme in de maatschappij zat zijn. Jonge mensen, die een ander geluid willen laten horen. Toen ik gisteren over de Nieuwmarkt liep, op weg naar de gebroken pols van mijn schoonmoeder, ving ik zo’n geluid op. Ik zag een flowerpower-achtig tafereeltje waar ik, nieuwsgierig als ik ben, meteen op af struinde. Ze bleken van HET BLIJBEDRIJF te zijn. Ze willen d.m.v. leuke verrassingen een glimlach op het gezicht van de mensen toveren. Ik kreeg een folder in mijn handen gedrukt waar ik helemaal blij van werd. Nou zijn de jaren zestig voorgoed voorbij, maar net zoals met de mode vaak het geval is (heupbroeken!), komen dezelfde dingen vaak na jaren in een andere verpakking terug. Ludieke actie heette dat toen. Vrolijke verrassingen heet dat nu.
Citaatje van hun website(www.blijbedrijf.nl): “ Terwijl anderen chagrijnig doen over een gebrek aan respect, afbrokkelende normen en waarden, integratieproblemen en belabberde politici, is er een groeiende groep die zegt: Laat ik zelf aan de slag gaan en wat vrolijkheid brengen!” Om een paar voorbeelden van dergelijke verrassingen te noemen: privé-concert voor mensen met liefdesverdriet, uitzwaaien op het station, bloementuin aanleggen op een sombere plek etc.
Nou heb ik al eens vaker laten blijken dat ik acties van eenlingen of kleine groepjes die een helpende hand uitsteken of iets aan de kaak stellen zonder veel hoop op grootse resultaten, erg waardeer. Ze helpen bij een bewustwordingsproces, hoe marginaal ook, want het gaat nou eenmaal niet om wat er met de daad bereikt wordt. Het gaat meer om het gebaar. En natuurlijk de gedachte die daar achter ligt. Hoewel het nu een hele andere tijd is dan toen, proef ik toch als overeenkomst met de jaren zestig het zich niet meer kunnen vinden in de normen en waarden van de maatschappij, hele andere dingen belangrijk vinden. Het is bepaald een tendens: zo las ik laatst dat jongeren het tegenwoordig belangrijker vinden om in een prettige omgeving te werken dan om carrière te maken en veel te verdienen. Daar keek ik trouwens wel van op.

Je kunt aan de gevoelde onvrede op allerlei manieren vorm geven. Zij doen dit op deze manier, anderen doen dat weer langs een andere weg. Ze hebben met elkaar gemeen dat ze allemaal op het horizontale vlak bezig zijn, op de een af andere manier deze wereld willen verbeteren. Maar uiteindelijk lost het niks op, zoals de geschiedenis heeft geleerd, want het ene roept natuurnoodzakelijk het ander, zijn tegendeel, op. Dialectiek heet dat.
Je kunt ook proberen je niet meer met alles te identificeren, doen wat je moet doen zonder je daar al te zeer mee te verbinden, zodat je leeg wordt en er iets anders in die leegte kan vloeien. Het verticaal zoeken, zal ik maar zeggen.

groetekus

rené

PS 1: Voor één keer plaats ik een foto die niet op dezelfde dag gemaakt is: hij is dus van gisteren. Maar ik had gisteren geen tijd om een blogje te maken.

PS 2: Waar ik vandaag trouwens ontzettend blij van werd is van de lente: Veel foto’s van mensen, dieren en bloemen gemaakt, die ga ik op mijn andere blog zetten.

Foto René Louman

Scroll Up