Categorie: Mijn volkstuin

Goed insecten-jaar.

Eerst zat hij op de rand van de paarse tulp, maar een half uurtje later zat hij er in, en die foto is het mooist, dus daar begin ik mee. Ik kreeg de indruk dat hij de tulp als eetbare schuilplek zag.

Een goed insecten-jaar inderdaad, althans dat idee krijg ik, afgaande op wat ik in mijn tuin zie. Opeens realiseer ik me dat ik zelden of nooit insecten fotografeer buiten mijn tuin. Als dat gebeurt dient er zich een heel bijzonder beestje aan, ik ga er nooit naar op jacht, wat ik wel met vogels doe.

Ik heb meestal mijn macro-lens niet bij me, al deze insecten zijn dan ook met mijn gewone camera in mijn tuin gemaakt. Eigenlijk wel jammer, want met de macro kan ik ze scherper krijgen. Er zijn sowieso veel betere fotografen van insecten, de meerwaarde van mijn foto’s zit hem in het feit dat ze op één plaats gemaakt zijn, de 10 x 20 meter die ik mag beheren.

Veel van mijn foto’s zouden kwalitatief beter gekund hebben maar de helft van de lol zit hem in de beperking van mijn onderwerpen: die zijn gerelateerd aan mijn leven, het is een dagboek. En zo’n geweldig interessant leven heb ik niet, althans naar de meest voor de hand liggende maatstaven. Ik vind het zelf wel ongelooflijk de moeite waard, al is het gepriegel op de vierkante centimeter. Ik hoef geen spannend leven vol met waanzinnige, spetterende ervaringen, want in mijn optiek zie je in “het kleine” het grote geheel, het alles. Ik laat met mijn foto’s het mooie van het “gewone” zien, en dat heeft dus met mijn manier van leven te maken. Eigenlijk is het gewoon mindfullness, het leven in het nu, dat ik “nastreef”.

Groetjes

rené

Houtsluipwesp. Met haar lange legboor deponeert ze haar eitjes in de larven van houtwespen
Hier is de legboor goed te zien, het is dus een vrouwtje, en als dat al niet duidelijk was werd het dat wel op de volgende foto.
Ze kreeg bezoek dus.
Nou, nog een keertje mijn vreetkever dan.
Scroll Up