Amsterdam: de menselijke maat
Ik dacht dat het gisterenmiddag al zou gaan regenen en zag er daarom maar van af om naar mijn tuin te gaan en besloot in plaats daarvan een rondje buurt te doen. Maar het werd steeds mooier weer en ik begon er een beetje spijt van te krijgen niet te zijn gegaan, totdat ik weer zag hoe bijzonder de stad is. Veel mensen lopen en fietsen, terrassen bij de vleet en alles heel overzichtelijk en “warm”. Hoewel Amsterdam een redelijk grote stad is lijkt het toch wel uitgestrekte centrum heel kleinschalig. En hele stukken niet zo aangeharkt want organisch gegroeid en intact gelaten. Met name kreeg ik dat “dorpse” gevoel aan de Prins Hendrikkade waar een stuk of vijf, wat je zou kunnen noemen, “pierstraatjes” het water van het Oosterdok insteken vlakbij het station. Het zijn “hobbelige weggetjes”, heel rommelig met erlangs een of twee rijen woonboten en er staat van alles op, van fietsenrekken, kinderspeelgoed, boompjes en plantenbakken tot nepkoeien, buddhabeelden, oldtimers etc.etc. En dat alles in het zicht van het centraal station en tegenover het strak bebouwde Oosterdokseiland met de OBA en het enorme bookingpuntcom gebouw.
Ik raakte daarover in gesprek met een man die zijn hond aan het uitlaten was en daar een boot had. Zijn hond was heel bijzonder en ik vroeg hem wat het er voor een was. Begon hem ook meteen te knuffelen, iets wat ik de laatste tijd vaker doe terwijl ik mijn hele leven bang ben geweest voor honden. Dat beschouw ik echt als een mooie vooruitgang. Ik zei dat ik niet een jaloers type ben, en bovendien zelf heel mooi woon, maar dat ik toch wel een klein beetje afgunstig was op mensen die daar wonen want het is echt heel speciaal: een dorp in het hart van de stad. Ik beschouw dat trouwens als iets typisch Europees, in de V.S. kennen ze dat bijvoorbeeld niet. Ik had een foto van hem en zijn hond willen maken maar wilde dat niet vragen omdat het dan zou lijken dat ik hem daarom aangesproken had, maar toen ik hem daarna aan de overkant van de weg zag heb ik het alsnog gedaan zonder dat hij het zag, die foto staat hier onder.
Toen ik weer thuis was zag ik toevallig een reportage op youtube over het palmeiland in Dubai met huizen van miljoenen waar de extreem rijken wonen. Ik zou er nog niet dood gevonden willen worden, wat een armoe.
Groetjes
rené
