René Louman – Dagboek van een FotoGek

Bijna elke dag voor 19:00 uur een blog - Zie [Archief] in het bovenste Menu

Kleurrijk leven in kleur

Eventjes ernstig toespreken.

Bij goed weer buiten, vooral in mijn tuin, bij slecht weer binnen, en dan met foto’s bezig. Daar komt het momenteel wel op neer.

Je zou kunnen concluderen dat dat wel erg saai moet zijn, maar niets is minder waar. Ik kan uren naar de bezige vlinders op mijn vlinderstruik liggen kijken, terwijl er maar vier soorten zijn. Maar elk standje is anders, elke lichtval laat de vlinder er anders uitzien. En hetzelfde geldt voor de mensen op straat.

Dus nee, niet spectaculair, maar ik heb het gevoel dat je dichter bij de betekenis van leven komt te staan als je minder de heftigheid van het spectaculaire opzoekt.

Vandaar dus.

Groet

René

Trapgat.
Z, de daklozen-krant. Heb ik al een hele tijd niet meer gekocht bedenk ik me nu. De verkopers staan, of zitten dus in dit geval, meestal bij de AH, maar niet om 7.15 u. als ik daar mijn boodschappen doe. Ik koop het sowieso niet vaak, moet echt affiniteit met de verkoper/ster hebben.
Corona-extra, zullen wel toeristen zijn die de zaak niet ernstig nemen. Hoewel dat niet hoeft natuurlijk bedenk ik me nu, mijn buurvrouw op de tuin heeft een flessenraam gemaakt van Corona-flessen.
Vrolijke jongen die net naar de AH is geweest
Als hij uitgaat kan je hem al rijdend weer aansteken.
Dit is Reina die kijkt of ik voor het raam zit. Normaal draagt ze altijd een bril, kwijt?? Ik zwaaide en heb beneden met haar een minuut of tien staan praten. Ik ken haar al vanaf dat ik hier kwam wonen, later kwam ze in Flesseman terecht waar ik toen receptionist was. Ze was er in de tijd dat ik daar mijn fotoboek-project deed en is zelfs op de cover daarvan terecht gekomen, zie volgende foto. Altijd als ik voorbij Flesseman fiets, en dat is vaak want in mijn straat, en ze zit voor het raam roep ik altijd heel hard “REINA!!!!!!” om te zwaaien. Laatst stond ze op en liep van het raam weg toen ik riep. De volgende dag toen ik het weer deed gebaarde ze dat ik moest stoppen: ze deed het raam open en zei: ik dacht gisteren dat er iemand bij mijn binnendeur riep om mijn pillen te komen brengen.
Twee keer Reina: 12 jaar geleden en pakweg 65 jaar geleden. Ze is nu 86 en een van de 2 nog levende geportretteerden in mijn boek!!!
Inderdaad, opwaaiende zomerjurk.
Tropische planten worden weggegooid, vanwege een verbouwing van het fitness-centrum.
Deze dame heeft een onderhouds-vriendelijke plant gescoord, waarschijnlijk van bovengenoemd fitness-centrum.
En pallet schaduwen.
Prachtige eh…… schaduw.
Het gekke is dat ik me nu veel bewuster ben van mensen die zwart zijn. Black lives matter heeft bij mij dat effect, en eigenlijk geeft me die spreuk een beetje een ongemakkelijk gevoel. ALLE levens “matter” en het lijkt nu alsof je een groep apart zet wat natuurlijk juist niet de bedoeling is. Maar ja, dat is natuurlijk het effect van elke emancipatie-beweging. Alleen ik had niet het gevoel dat er een emancipatie-beweging nodig was, maar zeker in de V.S. maar ook hier is dat blijkbaar wel het geval.
Twee damesfietsen.
Onderweg naar morgen. Dat was, besef ik nu ik dit schrijf, volgens mij de titel van een kinderprogramma op TV uit de jaren 50 van de vorige eeuw waar ik af en toe voor op de gang ging staan bij mij thuis omdat ik niet meer tegen de spanning ervan kon. Er speelde een professor Plano mee. Heel raar dat dat soort herinneringen zich af en toe spontaan opdringen. Armin van Ztphen reageerde op facebook dat het programma “Morgen gebeurt het ” heette en stuur een youtube-linkje met een aflevering ervan mee, daar was ik erg blij mee, echt geweldig zoiets uit je jeugd te zien, Helemaal niet het idee gehad dat dat op youtube te vinden zou zijn.
Stijlbewust.
Extra zadel?
Mobieltje doorgeslikt, voelt toch niet lekker.
Onderhouds-intensief, hoewel je niet elke dag hoeft te scheren dus per saldo zal het misschien niks uitmaken. Hij is wel een stief kwartiertje met haren wassen bezig, en daarna nog een hele tijd met dat te drogen. Maar ja, wie mooi wil zien moet pijn lijden, zei mijn moeder altijd.
Scroll Up