Altijd LIVE

Ik was net even gaan liggen en bijna ingeslapen toen mijn mobieltje afging. Het was oud-collega Leoni die belde met de vraag of ik thuis was. Ik zei dat dat het geval was en of ze langs wilde komen. Nou, ik sta beneden, je kunt me zien bellen.

Ze wilde niet langskomen maar had net tegen haar stiefzus gezegd dat ze hier iemand kende, en dat was ik dus. Dat is natuurlijk leuk, vooral omdat de stiefzus in Australie woont (mijn umlauten en accenten doen het niet meer) en voor vakantie naar Amsterdam was gekomen. Leoni was nog even met haar naar onze gemeenschappelijke werkgever Flesseman geweest alwaar ze collega Sandra tegen was gekomen die er nog werkt. Ook bewoonster Reina Schaap, maar die herkende haar niet meer. Mij nog steeds wel natuurlijk, maar ik rij er bijna elke dag langs en roep haar dan als ze voor het raam zit waarna we wel 25 meter blijven zwaaien.

De rest van de foto’ s is ook leuk, maar dit is natuurlijk de kers op de taart van dit blog.

Groetjes

ren’e

Ik ga er maar bij liggen want dit kan wel weer even duren.
Ik had in mijn jeugd in de jaren vijftig niet kunnen bedenken dat dit nog wel eens kon gebeuren.
Met het hele gezin op stap. Of op pedel.
” ..Thank you for dead” , staat als tekstbalonnetje bij die doodshoofd-achtige kop op zijn been.