Het gaat gewoon door

Ik moest erg aan Boudewijn de Groot denken. Voor de jonkies: die had een liedje met de zin: “als de rook om je hoofd is verdwenen”.

Het blijft genieten van al het prachtigs of interessants dat ik hier aanschouwen mag. Moeilijk om keuzes te maken, ik merk dat ik dan toch afbeeldingen uitzoek die een mooie foto opleveren en wat minder snel een foto laat zien waarbij ik een bepaald gevoel bij de gefotografeerde krijg maar die qua foto voor een ander minder veelzeggend is. De kunst is natuurlijk mijn eigen gevoel m.b.t. iemand middels een foto over te brengen aan iemand die anders kijkt dan ik. En dat is echt lastig want ik vind namelijk alles de moeite waard, zie bij iedereen de expressie die hij of zij heeft en vind dat al waardevol genoeg. Maar om dat communicabel te maken is het toch vaak handiger om ook nog een actie of gebeurtenis waarbij iemand betrokken is te laten zien. Maar als die actie er nauwelijks is wordt de expressie die ik persoonlijk zo waardeer dus wat minder aansprekend. Toch heb ik het ook in dit blog weer geprobeerd.

Bent u er nog?

Ik heb tegenwoordig een beetje hetzelfde als mijn vader vroeger had: die werd ook steeds wijdlopiger, ellenlange zinnen waarvan je altijd dacht: kan het wat korter. Maar ja, dan gaat er natuurlijk ook veel van de nuance verloren. Maar dat is tegenwoordig niet zo erg geloof ik.

Groetjes

rené

Dit is Herman, ik ken hem uit mijn Flesseman tijd. Hij was daar vrijwilliger bij het rondbrengen van Flesseman-maaltijden in de buurt. Ik sprak hem dezelfde dag dat ik deze foto nam aan en vroeg hem of ik hem mocht plaatsen, en dat mocht. Aan bekenden vraag ik dat altijd.
Ik begin steeds meer oog te krijgen voor de connectie van dieren met mensen.
Gewoon mooi.
Hier moest ik erg aan Godfried Bomans denken. Die beschreef de benen van Marlene Dietrich en verzuchtte: “o had ik maar EEN zo’n been”.
Spaanse?
Hier ben ik dol op. Ik heb zelf 2 damesbustes in mijn woonkamer staan.
Lol!!!
Hij kon ook waarderen wat hij zag.
Moest wederom aan vroeger denken. Mijn moeder las mij als kind altijd een stripverhaal voor met als hoofdpersonen twee honden, Flip en Flap. Honderden keren, ze kon het na een tijdje uit haar hoofd. Een scene ging over een vrouw die verstrikt raakte in hondenriemen. Ik heb daar volgens mij een exemplaar van dat ik niet weggeooid heb, maar kon het bij een korte zoektocht niet vinden. Wel mijn agenda’s vanaf 2013, die van daarvóór heb ik die weggegooid tot mijn grote spijt achteraf. En ik vond mijn postzegelverzameling weer.
Hij had er ook wel zin in geloof ik.
Dat zie je steeds vaker: een beetje kinky kledij.
Ze lijken sprekend op elkaar, duidelijk broer en zus.
Ja hij was niet van het opruimen, en ook een beetje viezig.
Verschillende werelden.
Samen op vakantie. Ze zullen wel niet in het Hilton logeren.
Fietsmobiele fietsreparateur.
Zijn concurrent.
Misschien beoordeel ik het verkeerd, maar het lijkt me dat deze jongen dakloos is gezien zijn gescheurde jas, dekentje en zijn gedrag: stond extreem lang met zijn fietsbagage te klungelen. Het snijdt me altijd door mijn ziel als ik daklozen zie, maar vooral als het van die jonge mensen zijn. In het poortje onder onze flat slaapt bijna elke dag een Poolse dakloze, maar die is ook nog eens psychisch in de war, valt bovendien wel eens dames lastig. De politie is er al diverse keren bij geweest maar kan kennelijk niks doen. Je ziet ze hier steeds vaker.