O JA, ZINGEN DEDEN WE OOK IN KAAP VERDIË

 

zing1

 

 

Ja ik vond het best leuk om in een dameskoortje te zingen hoor, al had ik soms moeite met het oktaaf-verschil tussen dames- en heren-stemmen. Maar ik moet eerlijk toegeven dat het allerleukste dat ik daar deed aan muziek het opnemen was van een zaagliedje aan de kust namelijk PARLEZ MOI D’AMOUR en, vlak daarna, het opnemen van mijn favoriete eigen liedje “OP HET EERSTE GEZICHT” in het halve gebouw waar we vanuit onze B&B op uitkeken. Dat is het filmpje hierboven. De filmster was Annemarieke van den Broek, en we hadden allebei veel plezier in het opnemen.

Ik zing er af en toe een beetje tegenaan, en ik had een wat rustiger mimiek willen hebben, maar dat mocht de pret niet drukken. Eigenlijk moet je dan de video even bekijken en het dan opnieuw doen totdat het goed is, maar daar was geen tijd voor want we moesten gaan repeteren en het was bovendien meer het gebeuren dat leuk was dan het resultaat.

Op een gegeven ogenblik zie je mij een beetje omhoog kijken en gaan stralen. Dat was het moment waarop ik zag dat op de toppen van twee ijzeren pinnen net buiten het gat van het raam waardoor ik naar de zee keek, twee vogeltjes kwamen te zitten. En dat paste precies in de tekst, vond ik. Dat moment heb ik voor mijn computer gefotografeerd en is de eerste (zwart-wit-)foto hierboven.

De filmpjes van ons optreden op de slotavond kan ik er helaas hier niet op krijgen.

groet

René

De eigenaar van de B&B had connecties met de protestantse kerk in Tarrafal, en daar hebben we twee liedjes gezongen tijdens een dienst. Dat was wel wat je noemt een aparte ervaring:

Hier repeteerden we voornamelijk: op het dak van de B&B met uitzicht over de oceaan:

zing2

En hier aten we ook het vaakst:zing4

Andreas, de Zwitserse eigenaar van de B&B, stelt de dames van de keuken voor: die zouden later op de slotavond met ons meezingen in het lied SAUDADE:

zing7

De Portugese kok Paolo die werkelijk heeeeerlijk kon koken:

Paolo.jpg

 

zing5

Mijn waterflesje was leeggelopen over mijn muziek:

zing8

Maar ook in de lounge-bar een stukje verderop repeteerden we een paar keer en aten daar dan ook:

zing3

 

Geplaatst in photography | Getagged , , | Een reactie plaatsen

VOGELS, VLINDER EN INSECTEN: KAAP VERDIË

 

vog1Een doorslaggevende reden om mijn aarzeling om een zangcursus te doen in Kaap Verdië terzijde te schuiven was de mededeling van Elly, de zangjuf van “Zingen In De Zon”, dat er zoveel vogels waren. Dat zei ze omdat ze wist dat ik daar erg van hou. Maar alleen DAT viel me nou net erg tegen.

Ze heeft me niet bewust om de tuin geleid trouwens, want ze had prachtige vogel-foto’s gezien van een cursist die een keer eerder meedeed. Misschien ben ik niet zo’n goede vogeltjes-fotograaf of heb ik gewoon een beetje pech gehad, maar in die week heb ik misschien tien vogels kunnen fotograferen, en er ook niet echt veel gezien. Ik zou er als vogel ook niet echt dol op zijn om daar te verblijven: veel te vaak dorst want het is er gortdroog.

Nou hadden we sowieso een overladen programma, dus de vogeljacht kon ook maar heel beperkt plaats vinden: elke dag om 8 uur op, half 9 ontbijten en dan vanaf 9.45 tot een uur of 1 repeteren. Dan lunch en dan een paar uurtjes vrij om dan om half 6 weer ongeveer 1,5 uur te repeteren waarna er gedineerd werd.

Dus ik heb dit karige vogelblogje aangevuld met wat insecten en een vlinder. Behalve deze vlinder, die ik vaak zag, heb ik nog een andere mooie gezien maar die kreeg ik niet te pakken.

groetjes

rené

PS: de eerste is trouwens een kruisbek: de punten van het boven- en onder-gedeelte van de snavel buigen over elkaar heen, dan kan hij makkelijk zaadjes uit b.v. eikeltjes wurmen.

Koereiger:

vog2

Idem:

vog3

Zo’n zelfde als die witte reiger (?) hierboven, maar dan zwart. En NIET van de olie, gewoon een andere jurk aan:

vog4

Geen idee, vond hem wel interessant:

vog5

Oude wijze Kaapverdiaan:

vog6

Hé…………..

vog7

Dit ijsvogeltje kreeg ik pas laat te pakken en helaas niet beter dan dit, terwijl hij ergens bij ons in de buurt zat:

vog8

Steenlopertje:

vog13

 

vog10

 

vog9

De mooiste, net voordat we weggingen genomen. Hij keek me echt aan, deze bidsprinkhaan (“bid jij wel genoeg???):

vog11

Precies in het gaatje:

vog12

 

Geplaatst in photography | Getagged , , , , | Een reactie plaatsen

SANTIAGO, KAAP VERDIË

 

sant1Met de zangworkshop hebben we een dag op het eiland rondgetourd in een busje. We hadden natuurlijk op de heenweg naar het dorp Tarrafal, waar we zouden verblijven, al een deel van het eiland gezien, maar nu zagen we weer een ander stuk.

Het fotograferen vanuit het busje ging me steeds beter af trouwens. Maar we bleven ook af en toe even stil staan en stapten hier en daar ook uit, dus al met al is het wel een representatief beeld van het eiland geworden.

De eerste foto is van een klein erg groen gebiedje, dat was voor zover ik het heb gezien het enige stukje op het eiland dat zo groen was. Er waren bananen-plantages  en we zagen mango-bomen etc.

groet

rené

sant2

 

sant3

 

sant4

 

sant5

 

sant6

 

sant7

 

sant8

Dit was een dorpje waar mensen nog authentiek leefden. Hier werden we naartoe gebracht maar ik hou er niet van, dus ik ben een beetje in de omgeving gaan wandelen. Ik vind het te toeristisch, al doen de mensen dat uit eigen vrije wil, het heeft voor mij iets heel kunstmatigs:

sant9

 

sant10

Zangjuf en jazz-zangeres Ilse Huizinga en ideaal fotomodel ook:

sant11

 

sant12

 

sant13

 

sant14

 

sant15

 

sant16

 

sant17

De stuwdam, eerst vanaf deze kant, maar we waren verbijsterd toen we de andere kant zagen:

sant18

De andere kant dus:

sant19

 

sant20

 

sant22

 

sant23

 

sant24

 

sant25

 

sant26

 

sant27

 

sant28

 

sant29

 

sant30

 

sant31

 

Geplaatst in photography | Getagged , , , , | Een reactie plaatsen

ZEELEVEN KUST

 

det1Aan de rotskust bij Tarrafal op Cabo Verde kon je vooral bij laag water genieten van al het moois dat daar te zien was. Ik was er niet weg te slaan, vond het prachtig prachtig prachtig.

groetjes

rené

det2

 

det4

 

det5

 

det6

 

det7

 

det8

 

det9

 

det10

 

det11

 

det12

Ik zie je wel hoor!!!:

det13

 

det14

 

det15

 

det16

 

det17

 

det18

 

det19

 

det20

Ik dacht eerst dat het koffiebonen waren:

det21

 

det22

 

det23b

Moderne kunst:

det24

 

det25b

 

det26

 

det27

 

det28

 

det29

 

det30

 

Geplaatst in Amsterdam, Fotografie, photography, Room with a view | Getagged , , , | Één reactie

TARRAFAL: ECHT AFRIKA

 

tar1Wat maakt een stad nou interessant: de architectuur en de mensen natuurlijk. En dat wil ik altijd fotograferen. Met zomaar als fotograaf heel zichtbaar mensen fotograferen heb ik altijd moeite, als ze het zien moet je het vragen vind ik. Maar “stiekem” op zijn papparrazi’s vind ik het hypocriet genoeg wél kunnen, als je ze tenminste niet in een kwaad daglicht stelt door ze belachelijk te maken of zo.

In Afrika komt daar nog een sentiment bij: je bent blank en de meeste mensen zijn zwart, dan krijg je sowieso al een beetje een ongemakkelijk gevoel als je uitgebreid de mensen gaat bekijken, laat staan dat je wil dat ze je zien fotograferen. Maar ja, ze zagen er wel prachtig uit in al die felle kleuren, en ze deden allerlei dingen die wij nooit doen dus die ik mateloos interessant vond om te zien.

Ergo: in Tarrafal had ik sterk het gevoel dat ik geen mensen moest fotograferen. Dus de paar foto’s van mensen daar zijn genomen als ze het niet in de gaten hadden en er ook geen anderen in de buurt waren om mij daarmee bezig te zien, en dat gebeurde bijna nooit. Maar vanuit het busje waarmee we kwamen en weg gingen, en een extra keer voor een tourtje over het eiland: dan had niemand het in de gaten en dan kon het wel.

Ik voelde me sowieso in het stadje een beetje ongemakkelijk, als een van de weinige blanken, en ook een beetje onveilig. Ik was er erg op mijn qui vieve, en had me voorgenomen om nergens alleen naar toe te gaan, misschien ook wel door mijn oude overval-ervaring in Peru. Maar toen ik met twee cursisten naar het centrum was gelopen en zij een tas wilden kopen ben ik toch op mijn eentje verder gegaan langs een hele grote weg, ietsjes het dorp uit. Daar kwam me een fietser tegemoet die 50 meter verder iets aan zijn fiets kreeg. Dat vond ik erg toevallig. Toen hij zogenaamd terug ging en de straat over stak naar mijn kant ben ik voor de zekerheid overgestoken en meteen weer richting stad gelopen want ik vertrouwde het niks. Hij reed weg en een paar minuten later kwam hij met een vriendje op de fiets aanrijden en stopte op een klein afstandje van mij, ik voelde ze kijken. Toen er twee andere mensen aan kwamen reden ze weer terug in de richting van waaruit ze gekomen waren, en ik was erg blij met mijn intuïtie.

Volgens de eigenaar van de B&B gebeurde er nooit iets, niet meer dan elders in de wereld: een paar jaar geleden was iemand beroofd op straat, maar er werd nooit ingebroken en de deuren stonden inderdaad de hele dag open. Alleen als het donker werd kwam er op de 200 meter straat een nachtwacht rondlopen tot 23.00 u., Antonio. Op mijn vraag aan hem waarom hij dat deed zei hij: om te voorkomen dat de jeugd rotzooi trapt. Ik zou na die tijd niet graag in mijn eentje daar lopen moet ik zeggen.

Ik had op de weg van de B&B naar de lounge-bar een ongemakkelijk gevoel gehad toen ik drie jongens zag die zich erg van mij bewust waren en zich juist een soort uit de voeten maakten (zie foto, van achteren genomen toen), alsof ze iets aan het uitspoken waren geweest, maar dat kan interpretatie zijn. Wat voor geen twijfel vatbaar was, was dat ik vanuit de B&B een rennende man zag die duidelijk niet aan het joggen was en iets raars in zijn hand had. Pas later op de foto zag ik dat het een pistool was!!!!!!! (een van de laatste foto’s van dit blog). Bij het vliegveld op de terugweg raakte ik met een ouder echtpaar aan de praat, ze zeiden dat het eiland Santiago bekend stond om zijn criminaliteit.

Nou lijkt het misschien of het overheersend was omdat ik het er uit licht, maar dat was geenszins het geval. We kwamen alleen maar vriendelijke of gewoon een beetje afstandelijke mensen tegen, niks vijandigs. Ik had hetzelfde gevoel als toen ik in mijn eentje door de Kaap-provincie reed: als je een beetje oplet en nergens aanleiding voor geeft is er niks aan de hand. Maar het is toch anders dan hier, het is wel Afrika.

Het tweede dat een stad interessant maakt is de architectuur. Wij zaten in een buitenwijk net buiten het centrum vlak aan zee, maar het scheelde niet echt veel met dat centrum: heel veel gebouwen waren niet af en er werd ook duidelijk al jaren niet aan gebouwd. Maar de architectuur van alle huizen was erg interessant, heel fantasievol.

groetjes

rené

tar2

 

tar3

 

tar4

 

tar5

 

tar7

 

tar6

 

tar8

 

tar27

 

tar9

 

tar10

 

tar11

 

tar12

 

tar13

 

tar14

 

tar15

 

tar16

 

tar28

 

tar16b

 

tar16c

 

tar17

 

tar18

 

tar19

Echt geen speelgoed-pistool, vanuit de B&B gefotografeerd, op ongeveer 100 meter. Deze foto kreeg achteraf nog een staartje: Elly van ZINGEN IN DE ZON heeft hem doorgestuurd naar de B&B  eigenaar en die heeft hem de politie daar laten zien (overigens na mij toestemming te hebben gevraagd) en die zei dat het een gestoorde meneer is die graag gangster speelt en af en toe zelfs voor het politie-bureau met dat pistool staat te zwaaien. MAAR HET IS WEL EEN NEP-PISTOOL. Er blijkt vorig jaar in het hele jaar 1x iemand beroofd te zijn en het jaar daarvoor 2x, wat erg weinig is op toch een flink aantal toeristen. Dat geeft al met al wel een beter gevoel:

tar20

Bij de zeerand werden dode struiken verbrand:

tar21

De jongens rechts draaiden zich schielijk om toen ze mij zagen:

tar22

 

tar23

 

tar24

 

tar25

En dan opeens zie je een heel project dat goed is afgelopen:

tar26

 

Geplaatst in photography | Getagged , | 2 Reacties

DE ZEE

Toen ik op een avond op het dakterras van onze B&B PARLEZ MOI D’AMOUR had gezaagd zei de vrouw van de bassist, Cilia, dat het nog extra apart had geklonken omdat de zee er doorheen te horen was geweest. Dat bracht mij op het idee om het nummer pal aan de kustlijn te gaan spelen en iemand te vragen dat op te nemen. Een van de deelneemsters aan de zangcursus, Annemarieke, wilde dat graag doen. Ze is reclame-fotografe dus gewend met de camera om te gaan.

De enige moeilijkheid was dat ik middenin het stukje een vierregelig eigen gedicht voordraag dat echt niet bij de ambiance paste. De volgende ochtend toen ik opstond schreef ik in een paar minuten een nieuw gedicht, zonder doorhalingen, meteen goed. Dat gebeurt vaker, dat ik ‘s-ochtends ideeën krijg. Ik denk dat je onbewust ‘s-nachts inspiratie opdoet en dat dan als je wakker wordt alleen maar hoeft uit te voeren. Ik was er erg blij mee.

Het opnemen vond ik een feestje: op een gegeven ogenblik kwam de zee over mijn voeten heen, werd het gedicht bijna onleesbaar door het water en kon ik niet goed zagen omdat we niet echt een goede rots vonden om op te zitten. Maar dat verhoogde alleen maar de feestvreugde. Ik heb wel eens beter gezaagd maar ik vind het resultaat erg leuk, maar vooral het hele gebeuren, hoewel ik er veel te serieus bij bleef kijken. Daarna hebben we nog een ander liedje opgenomen in een leegstaand huis, dat komt nog.

Omdat ik thema’s aan het bedenken ben om de Kaapverdische foto’s bij elkaar te zetten vond ik hierdoor ook het thema ZEE. Op een eiland kom je niet om de zee heen, dus dat kwam allemaal mooi samen.

groetjes

rené

PS: vandaag filmpje op youtube gezet met als titel The Sea

DE ZEE:

de zee spreekt met de stem van de stilte

wist alle loze woorden uit

verstoort met zijn leegte de kilte

verkondigt de Liefde, zacht, maar luid

 

Vanaf het dakterras. De jongen bivakkeerde op de bovenste verdieping van het huis-karkas waar we op uitkeken, prachtig uitzicht over zee:

zee2

Deze is vanuit mijn kamer genomen, zelfde huis maar dan lager:

zee3

Deze vanaf de branding:

zee4

Idem:

zee5

 

zee6

Hier keken wij schuin op. Deze jongens kwamen op de slotavond even naar de band kijken, het waren vrienden. Het huis was van de oom van de jongen in het geel hoorde ik van een Deense jongen die er ook logeerde. De meesten kwamen om te surfen, deze vrienden surfden ook, zie volgende foto’s:

zee7b

Dit is volgens mij de jongen in het geel:

zee8

En dit zijn blonde vriend:

zee9

Aan de kustlijn, kijken naar links:

zee10

Idem kijkend naar rechts: het optrekje is de lounge-bar waar we twee keer gegeten en gerepeteerd hebben:

zee11

Hier hebben we gezwommen na de repetitie in de lounge-bar die hier net rechts van is. Het stalen trappetje was spekglad:

zee12

Baldakijn van de lounge-bar:

zee13

De zangjuffen Elly en Ilse:

zee14

Vanaf mijn glas wijn (vandaar een beetje scheef):

zee15

Er was ook een zandstrand, iets verderop. De bootjes werden gebruikt om naar de vissersboten, die voor anker lagen, te roeien waarna ze daarachter meegesleept werden de zee op:

zee16

 

zee17

 

zee18

 

zee19

Naast het grote strand was er nog een kleiner strandje:

zee20

Het gele huis op eenvierde van de foto is onze B&B, genomen vanaf een berg langs de kust waar ik een wandeling heb gemaakt:

zee21

Zeehond. Het stikte er van de honden, de meeste zonder eigenaar had ik het idee. Maar ze waren ontzettend kalm, ik was er niet bang voor:

zee21b

Avondzee:

zee22

 

Geplaatst in photography | Getagged , , | Een reactie plaatsen

KAAP VERDIË: DE EERSTE DAG

 

kv1Van 13 tot 20 februari ben ik in Kaap Verdië geweest voor een zang-cursus. Van tevoren had ik gewoonte-getrouw niets over de bestemming gelezen, laat staan Google Earth ingeschakeld. Ik wil me namelijk laten verrassen, voor mij is al een deel van de lol er af als ik zo ongeveer weet wat me te wachten staat.

En van Kaap Verdië wist ik helemaal niks, geen enkel beeld had ik er van, dus alles was nieuw en onverwacht. Ik had wel van Elly, een van de twee zangjuffen, gehoord dat we vanaf het vliegveld heel het hoofd-eiland Santiago over moesten om bij het plaatsje Tarrafal, de eindbestemming, te komen. Dus ik heb me op de voorbank naast de chauffeur geposteerd met de camera in de aanslag. En dat betekende dat ik in Tarrafal met 300 foto’s aan kwam.

Eerst was ik van plan blogjes met thema’s te maken, en dat doe ik misschien ook nog wel. Maar in dit eerste blog staan alle foto’s vanaf de zons-opkomst in het vliegtuig, de landing op Santiago bij de hoofdstad Praia en de bustocht naar Tarrafal. Ze staan exact in volgorde van nemen en dus niet gerangschikte naar thema, dus precies zoals ik dat beleefde. En dat betekent dus een goede eerste impressie van het eiland.

Groetjes

rené

kv2

Vermoedelijk ergens boven Zuidwest-Frankrijk:

kv3

De Pyreneeën:

kv4

De hoofdstad PRAIA waar we landden:

kv5

Idem:

kv6

Idem:

kv7

Dit is een van de twee zangjuffen, jazz-zangeres Ilse Huizinga, nooit te beroerd om te poseren:

kv8

Vanaf het vliegveld waar we voor stonden om met de busjes te vertrekken:

kv9

Ja dat vind je vanuit Nederland komend toch even vreemd, maar het wende snel:

kv10b

Soort politie-post. Hoewel het niet gevaarlijk was waren er toch wel dingetjes waar je op moest letten, ik kom daar in volgende blogjes nog op terug:

kv11

Ook dit vond ik heel bijzonder en ook dit wende snel:

kv12

De schoolkinderen hadden een vaag soort uniform, al weet ik niet of dit er een was:

kv13

Het droge doch prachtige landschap:

kv14

Weer zo’n “uniform”, of was het mode? Ik denk het eigenlijk niet want bij de scholen zag het er toch heel eenvormig uit:

kv15

De chauffeur stopte er speciaal voor, maar we konden er niet achter komen wat het was. Hij sprak dan ook praktisch geen Engels of Frans:

kv16

 

kv17

Dit soort huisjes zag je overal:

kv18

 

kv19

 

kv20

 

kv21

Aapje, leuk, totdat we beseften dat hij vast zat aan een touw. Geen apen in het wild gezien:

kv22

Kaap Verdië is een oude Portugese kolonie, wat betekent dat de bewoners gekerstend zijn:

kv23

 

kv24

 

kv25

 

kv26

Plaatsje waar we doorheen reden onderweg:

kv27

Echt Afrika, we zagen dat vaak: vrouwen die dingen op hun hoofd droegen:

kv28

 

kv29

 

kv30

Veel kleurige marktjes, of plekken waar mensen wat zaten langs de kant van de weg met spullen om te verkopen:

kv31

 

kv32

Het vlees hing heel hygiënisch langs de kant van de weg, was ook even wennen, al deed het dat eigenlijk niet:

kv33

 

kv34

 

kv35

 

kv36

 

kv37

 

kv38

Vanuit de verte leek dit een sculptuur van een man en een vrouw:

kv39

 

kv40

 

kv41

 

kv42

Tarrafal, de eindbestemming voor ons:

kv43

Tarrafal, de rest van de foto’s daar, en dus ook vanuit het busje, genomen:

kv44

De chauffeur liet ons even het strand van Tarrafal zien:

kv45

Idem:

kv46

Vlakbij onze verblijfplaats:

kv47

Ons huis:

kv48

Ons uitzicht naar een kant, vanaf het dakterras. Minstens de helft van de gebouwen was niet klaar, en zal dat waarschijnlijk ook niet snel worden want het zag er al tien jaar zo uit volgens de Zwitserse eigenaar van onze B&B:

kv49

Uitzicht vanaf mijn kamer naar de zee: de enige foto van later dan deze eerste dag, maar wilde hem er ter complementering toch maar bij zetten:

kv52

 

Geplaatst in photography | Getagged , , , | Één reactie

13 FEBRUARI 2012 EN 2019

 

BANK1Ik was gisteren al van plan deze eerste foto op te zoeken toen ik op een kort therapeutisch wandelingetjes langs de Staalkade kwam. Wat bleek: precies op 13 februari 2012 heb ik een blogje met deze eerste foto gezet, en goede kans dat die een dag eerder is genomen, dus beide foto’s zijn zeer waarschijnlijk op exact dezelfde dag genomen.

Voor het originele blogje zie HIER.

En ik zit als je dit leest en alles goed gaat in het vliegtuig naar Kaapverdië.

Groetjes

rené

feb2

 

Geplaatst in photography | Getagged , , , , | Een reactie plaatsen

LENTE????

lente1Ik moest gisteren voor het eerst denken aan de lente, afgezien dat ik er natuurlijk de hele winter aan dacht. Maar in het laatste geval vergeleek ik in mijn hoofd altijd de winterse situatie met wat er NIET was, die lente dus. Maar gisteren dacht ik aan de lente om wat er WEL was: de zon scheen weer eens het was niet koud. Maar als klap op de vuurpijl van mijn boven-borrelende lentegedachten zag ik een meerkoet op een drijvend nest.

Nou hou ik helemaal niet van meerkoeten, ik vind ze erg agressief. En echt aan het nestelen was hij/zij niet eens: hij/zij verplaatste schijnbaar doelloos hetzelfde takje een paar keer, meer was het niet. Ik moest denken aan de kraakbeweging: als iemand zijn huis niet gekraakt wilde hebben terwijl hij het niet gebruikte en het verder leeg stond hoefde je er maar een tafel, een paar stoelen en een bed in te zetten en dan ging zo’n leeg huis voor bewoond door. En andersom: als je een leeg huis gekraakt had en je zette er die spullen neer dan gold dat ook als bewoond en kon je er minder gemakkelijk uitgezet worden. Althans, zo heb ik het in mijn hoofd, of dat helemaal klopt weet ik niet.

Zo zag dat nest er ook een beetje uit: onbewoond: dus een paar takjes er in, een emmertje om te laten zien dat je aan het werk bent en een symbolisch slot er op en de boodschap is duidelijk: hier ben ik voorlopig, en ik ga niet weg. Zie maar dat je me d’r uit krijgt.

Maar toch……een beetje lente.

groetjes

rené

Geplaatst in photography | Getagged , , , | Een reactie plaatsen

DE OUDERDOM KOMT MET GEBREKEN

 

oud1Zondagochtend keek ik in één beweging naar mijn gordijnen vanuit mijn bed, maar hoewel ik daarna mijn hoofd niet meer bewoog zag ik het beeld zich een keer of tien herhalen. Ik was misselijk en toen ik uit mijn bed stapte moest ik mij vasthouden om niet om te vallen. Mijn eerste gedachte was: ik heb een tia.

Jan gevraagd of hij even langs wilde komen, en na de dokterspost gebeld te hebben daarnaar toe met de metro. Ik voelde me beroerd. Paar testjes gedaan en de dokter zei dat ik naar OLVG-west moest aan het andere eind van de stad omdat daar mijn hoofd in een scan kon. Jan zei dat hij me wel zou brengen met zijn auto, of dat we met een taxi konden, maar daar was geen sprake van: moest met de ambulance. Pfffff, tweede keer in drie jaar tijd dat ik in een ambulance lag, voor Jan de eerste keer, naast de chauffeur.

Daar opgewacht door tien (10!!!) personen en in de scan. Om een lang verhaal kort te maken: waarschijnlijk/zeker geen tia of cva maar een evenwichtsprobleem dat zich vanzelf op zou lossen binnen een paar dagen. En dat is zo: vandaag gaat het al een stuk beter: niet meer misselijk en niet zo omvallerig meer.

Maar dit is al het derde akkefietje deze winter, na mijn bronchitis en mijn oog-operatie. Moest wel slikken, vroeger had ik nooit wat.

Ik dacht eerst dat mijn weekje Kaapverdië niet door zou kunnen gaan, maar ik ga wel, hou me nog twee dagen heel kalm. Ben verbaasd dat ik alweer een blogje kan maken.

De foto’s zijn van troep die uit de gracht is gevist met een magneet. Twee jongens deden dat twee weken geleden en de rotzooi ligt er nog steeds. Ik zag er zelfs een mes bij. Maar de roestige ouwe meuk vond ik wel een treffende illustratie bij dit verhaal.

groetjes

rené

oud2

 

 

oud3

 

oud4

 

Geplaatst in photography | Getagged , , , | Een reactie plaatsen