TARRAFAL: ECHT AFRIKA

 

tar1Wat maakt een stad nou interessant: de architectuur en de mensen natuurlijk. En dat wil ik altijd fotograferen. Met zomaar als fotograaf heel zichtbaar mensen fotograferen heb ik altijd moeite, als ze het zien moet je het vragen vind ik. Maar “stiekem” op zijn papparrazi’s vind ik het hypocriet genoeg wél kunnen, als je ze tenminste niet in een kwaad daglicht stelt door ze belachelijk te maken of zo.

In Afrika komt daar nog een sentiment bij: je bent blank en de meeste mensen zijn zwart, dan krijg je sowieso al een beetje een ongemakkelijk gevoel als je uitgebreid de mensen gaat bekijken, laat staan dat je wil dat ze je zien fotograferen. Maar ja, ze zagen er wel prachtig uit in al die felle kleuren, en ze deden allerlei dingen die wij nooit doen dus die ik mateloos interessant vond om te zien.

Ergo: in Tarrafal had ik sterk het gevoel dat ik geen mensen moest fotograferen. Dus de paar foto’s van mensen daar zijn genomen als ze het niet in de gaten hadden en er ook geen anderen in de buurt waren om mij daarmee bezig te zien, en dat gebeurde bijna nooit. Maar vanuit het busje waarmee we kwamen en weg gingen, en een extra keer voor een tourtje over het eiland: dan had niemand het in de gaten en dan kon het wel.

Ik voelde me sowieso in het stadje een beetje ongemakkelijk, als een van de weinige blanken, en ook een beetje onveilig. Ik was er erg op mijn qui vieve, en had me voorgenomen om nergens alleen naar toe te gaan, misschien ook wel door mijn oude overval-ervaring in Peru. Maar toen ik met twee cursisten naar het centrum was gelopen en zij een tas wilden kopen ben ik toch op mijn eentje verder gegaan langs een hele grote weg, ietsjes het dorp uit. Daar kwam me een fietser tegemoet die 50 meter verder iets aan zijn fiets kreeg. Dat vond ik erg toevallig. Toen hij zogenaamd terug ging en de straat over stak naar mijn kant ben ik voor de zekerheid overgestoken en meteen weer richting stad gelopen want ik vertrouwde het niks. Hij reed weg en een paar minuten later kwam hij met een vriendje op de fiets aanrijden en stopte op een klein afstandje van mij, ik voelde ze kijken. Toen er twee andere mensen aan kwamen reden ze weer terug in de richting van waaruit ze gekomen waren, en ik was erg blij met mijn intuïtie.

Volgens de eigenaar van de B&B gebeurde er nooit iets, niet meer dan elders in de wereld: een paar jaar geleden was iemand beroofd op straat, maar er werd nooit ingebroken en de deuren stonden inderdaad de hele dag open. Alleen als het donker werd kwam er op de 200 meter straat een nachtwacht rondlopen tot 23.00 u., Antonio. Op mijn vraag aan hem waarom hij dat deed zei hij: om te voorkomen dat de jeugd rotzooi trapt. Ik zou na die tijd niet graag in mijn eentje daar lopen moet ik zeggen.

Ik had op de weg van de B&B naar de lounge-bar een ongemakkelijk gevoel gehad toen ik drie jongens zag die zich erg van mij bewust waren en zich juist een soort uit de voeten maakten (zie foto, van achteren genomen toen), alsof ze iets aan het uitspoken waren geweest, maar dat kan interpretatie zijn. Wat voor geen twijfel vatbaar was, was dat ik vanuit de B&B een rennende man zag die duidelijk niet aan het joggen was en iets raars in zijn hand had. Pas later op de foto zag ik dat het een pistool was!!!!!!! (een van de laatste foto’s van dit blog). Bij het vliegveld op de terugweg raakte ik met een ouder echtpaar aan de praat, ze zeiden dat het eiland Santiago bekend stond om zijn criminaliteit.

Nou lijkt het misschien of het overheersend was omdat ik het er uit licht, maar dat was geenszins het geval. We kwamen alleen maar vriendelijke of gewoon een beetje afstandelijke mensen tegen, niks vijandigs. Ik had hetzelfde gevoel als toen ik in mijn eentje door de Kaap-provincie reed: als je een beetje oplet en nergens aanleiding voor geeft is er niks aan de hand. Maar het is toch anders dan hier, het is wel Afrika.

Het tweede dat een stad interessant maakt is de architectuur. Wij zaten in een buitenwijk net buiten het centrum vlak aan zee, maar het scheelde niet echt veel met dat centrum: heel veel gebouwen waren niet af en er werd ook duidelijk al jaren niet aan gebouwd. Maar de architectuur van alle huizen was erg interessant, heel fantasievol.

groetjes

rené

tar2

 

tar3

 

tar4

 

tar5

 

tar7

 

tar6

 

tar8

 

tar27

 

tar9

 

tar10

 

tar11

 

tar12

 

tar13

 

tar14

 

tar15

 

tar16

 

tar28

 

tar16b

 

tar16c

 

tar17

 

tar18

 

tar19

Echt geen speelgoed-pistool, vanuit de B&B gefotografeerd, op ongeveer 100 meter. Deze foto kreeg achteraf nog een staartje: Elly van ZINGEN IN DE ZON heeft hem doorgestuurd naar de B&B  eigenaar en die heeft hem de politie daar laten zien (overigens na mij toestemming te hebben gevraagd) en die zei dat het een gestoorde meneer is die graag gangster speelt en af en toe zelfs voor het politie-bureau met dat pistool staat te zwaaien. MAAR HET IS WEL EEN NEP-PISTOOL. Er blijkt vorig jaar in het hele jaar 1x iemand beroofd te zijn en het jaar daarvoor 2x, wat erg weinig is op toch een flink aantal toeristen. Dat geeft al met al wel een beter gevoel:

tar20

Bij de zeerand werden dode struiken verbrand:

tar21

De jongens rechts draaiden zich schielijk om toen ze mij zagen:

tar22

 

tar23

 

tar24

 

tar25

En dan opeens zie je een heel project dat goed is afgelopen:

tar26

 


Precies één jaar geleden...

Dit bericht is geplaatst in photography met de tags , . Bookmark de permalink.

2 reacties op TARRAFAL: ECHT AFRIKA

  1. Sjen schreef:

    In sommige landen / culturen ben je pas belastingplichtig voor een huis als het afgebouwd is & dus is het dan heel lucratief om een gebouw onafgebouwd te laten….

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *