GEWOON EN BIJZONDER: RAAR EN LEUK

 

ra1Ik heb het al jaren en ben er zelf zo aan gewend dat ik het de gewoonste zaak van de wereld vind. Maar deze week dacht ik: zo heel gewoon is het nou ook weer niet want ik heb er nog nooit iemand over horen vertellen. Hoewel dát nou juist wel weer zou kunnen komen omdat het nou eenmaal gewoon ís, maar eigenlijk geloof ik dat niet.

Wat is dat bijzonder gewone dan? Ik leg het uit.

Het heeft met fotobewerking te maken. Meestal maak ik uitsnedes van een foto. Dan maak ik een qua grootte instelbare rechthoek (met dezelfde verhoudingen als de foto) zó groot als ik denk dat mooi is en dan ga ik met die rechthoek over de foto schuiven.

En dit is het bijzondere: ik voel dat schuiven in mijn hersens. LETTERLIJK. Het voelt aan alsof er echt iets beweegt in mijn hersens, en dat gebeurt op een hele specifieke plaats: bijna midden op mijn hoofd iets naar voren, een centimeter of anderhalf onder mijn schedeldak.

Maar er gebeurt meer.

Ik schuif en schuif, en op een gegeven ogenblik heeft de rechthoek het totale evenwicht bereikt, de juiste plek, op de millimeter nauwkeurig. En ook dát voel ik in mijn hersens!!! Een soort klik, een soort opluchting. En, en nou wordt het helemaal weird, weet je waar die opluchting voor de helft vandaan komt? Niet alleen krijg ik n.l. een gevoel van totale reiniging/evenwichtige rust/helderheid of hoe je dat ook moet noemen, er zijn eigenlijk geen woorden voor. Maar het heeft er bovendien vaak mee te maken dat ik licht MISSELIJK word als dat evenwicht er niet is, dus als ik even stop om te kijken in welke richting ik verder moet schuiven, en die lichte misselijkheid verdwijnt precies op het moment dat ik de exact juiste plek heb gevonden. Een soort KATHARSIS!!

Ik verzin dit niet hoor, het gaat echt zo. Ik denk wel eens dat het met de gulden snede te maken heeft. Hoewel ik niet precies weet wat dat is denk ik dat het een totaal evenwichtige buitenkant zou kunnen zijn die, vanwege zijn volmaaktheid, contact legt met een totaal “rustpunt” dat iedereen in zich heeft. Maar dat is puur speculatie. Eigenlijk denk ik dat dat niet zo is, maar het is wel een mooie gedachte, toch?

Ik heb het aan de hand van een foto van het Waterlooplein duidelijk proberen te maken in dit blog. Alleen moest ik daarvoor een rechthoek maken op een ingewikkelde manier omdat het selectie-instrument waarmee ik dat altijd doe niet vastgelegd kan worden. Heb een zwarte rechthoek kunnen maken, normaal is het een witte rechthoek met stippellijnen, maar deze kon vastgelegd worden. Maar het is dus een benadering.

De eerste is de oorspronkelijke foto.

Groetjes

rené

Eerst ruwweg de grootte van de toe te passen uitsnede bepalen:

ra2

Beetje naar links geschoven want nu staat de linker man er helemaal op. Maar ik vind hem totaal uit zijn evenwicht: witte vlak van de auto te groot, kademuur scheef (die lóópt ook omhoog maar ik vind het niet mooi op de foto). En de foto rechtgezet (vooral rekening gehouden met de staander van de kraam uiterst rechts). Als ik de foto hierboven en hieronder na elkaar zie dan krijg ik steeds dat opluchtingsgevoel in mijn hersens bij de foto hieronder:

ra4

Nu de linker man en de kademuur er af en voor het evenwicht de foto iets naar rechts geschoven. HIER WERD IK DUS LICHT MISSELIJK omdat hij, zo vlak bij het totale evenwicht, scheef is komen te staan bij het verschuiven. Vooral als ik op en neer scroll met de foto hierna krijg ik dat gevoel telkens weer opnieuw:

ra5

Want hier staat hij in zijn evenwicht, ik voel dat als een enorm verschil met de vorige foto. Als ik op en neerscroll krijg ik dus steeds dat gevoel van LICHT MISSELIJK naar KATHARSIS:

ra6

Maar omdat ik het wachtbord zo dicht bij de rand niet mooi vind maak ik de foto ietsjes groter en maak ik de uitsnede:

ra8

Wachtbord bleek ik toch helemaal niet mooi te vinden dus weg: maar nu teveel wegdek in verhouding met het interessante midden-gedeelte van de foto:

ra9

Dus een deel van het wegdek weg maar nu vind ik de halve rugzak en de duif erg afleiden:

ra10

Dus nog meer gecropt:

ra11

Het randje boven het bord DIV.BELEGDE etc stoorde me, dus weg. Maar omdat ik nu dichterbij zit stoort me de kromming van de staander op de voorgrond vóór de man bij de autodeur:

ra12

Dus nog meer gecropt:

ra13

Maar dat vond ik ook niet mooi al heeft de foto wel evenwicht, dus weg halve man. Maar nu vind ik hem weer uit zijn evenwicht:

ra14

Dus nog meer gecropt en iets rechter gezet. Bij het rechtzetten kreeg ik weer het KATHARSIS-GEVOEL IN MIJN HERSENS. Als ik  de foto hierboven en hier beneden na elkaar scroll krijg ik wederom dat misselijkheidsgevoel en dat opluchtingsgevoel bij de laatste.

Ik heb hem ondertussen zo gecropt dat ik hem niet scherp genoeg meer vind trouwens, maar qua evenwicht zeggen mijn hersens dat het klopt:

ra15

 


Precies één jaar geleden...

Dit bericht is geplaatst in photography met de tags , , , , , . Bookmark de permalink.

3 reacties op GEWOON EN BIJZONDER: RAAR EN LEUK

  1. Antoinette schreef:

    Interesting process, and when you walk us through it it makes complete sense. You have trained your eye for so many years, this now comes natural. The physical manifestations are a bit weird, but they help you to know when it is just right. Kinda cool! Is this something you only recently were aware of or is this something that has been part of your process for along time?

  2. renelouman schreef:

    Hallo Antoinette. Het is al heel lang zo, en het is echt erg handig. Blijkt Carmen, facebook-vriendin die ik ook persoonlijk al jaren ken, dat ook te hebben. Vond ik wel leuk om dat te lezen op facebook.

  3. Cees de Rooij schreef:

    Ja Rene, mooi omschreven proces, het is een controlefreak ding volgens mij,
    je wil ab-so-luut de perfecte keuze maken, elke keer, elke foto, steeds de best mogelijke uitsnede. punt uit.
    En dat is dan het doel en de lol van iets maken, als je toch de moeite neemt om iets mee te delen, iets te laten zien, het maken is dan wel al leuk, het laten meebeleven is dan een belangrijk bijkomstige doelstelling die gewoon om perfectie schreeuwt.

    Je maakt er dan ook nog een begrijpbaar verhaal van, boeiend. Kijkje in het hersengedeelte van een ‘maker’. Herkenbaar trouwens.
    Dank dank, ik lees het graag, ofschoon, jouw blog is natuurlijk op de eerste plaats kijkplezier.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *