MÜNCHEN: MENSEN

 

mm1Ik ben nooit zo van de poseer-foto’s. Het liefst neem ik mensen die zich er totaal niet van  bewust zijn dat ze gefotografeerd worden. Dan zijn ze het meest zichzelf en dat is wat ik het interessants vind om te laten zien. Nou kan je daar best wat op afdingen, want als je een goede portret-fotograaf bent kan je ook heel precies het karakter van iemand laten zien, ook al poseert die. Maar dat is dus niet de weg die ik daarin kies.

Ik vind het heerlijk om een stad door te lopen en de variëteit van het stadsleven te zien en vast te leggen, me telkens verbazend over de enorme verscheidenheid van uitingen en karakters. Nu ook weer in München, het was echt genieten, al was niet alles leuk wat ik zag: bedelaars en zwervers b.v. zijn niet “leuk” maar zijn toch onderdeel van de stad en horen er bij, kennelijk. München is een rijke stad, en ik heb zo’n idee dat je in deze tijd óf echt helemaal mee kan doen met wat er in de maatschappij gebeurt en het helemaal moet maken in de rat-race, óf dat je er helemaal buiten valt en de eindjes amper aan elkaar kunt knopen of erger. Dus dat de verschillen tussen rijk en arm alleen maar toenemen.

Nog even wat dat poseren betreft: als je mensen vráágt of je ze mag fotograferen heb je wel contact met die personen natuurlijk. Ik vraag dat dus zelden, maar deze keer gebeurde het toch twee keer waarvan één keer niet met een vooropgezet plan: op de Mariënplatz zag ik een groepje Japanse dames die ik van een afstandje aan het fotograferen was. Dat zagen ze en dat vonden ze zo leuk dat ze voor mij op een rijtje gingen staan. En toen wilden ze mij dus fotograferen tussen hen in. En iedereen wilde dat met haar eigen mobieltje. En toen ze dat alle tien gedaan hadden maakte ik duidelijk dat ik ook een foto wilde met mijn camera genomen waarop ik tussen hen in zat. Het kostte enige tijd voordat ik mijn camera aan een dame had uitgelegd omdat mijn Japans net zo goed was als hun Engels, maar uiteindelijk lukte het.

De tweede poseer-foto is van een man en zijn kind, vanwege de schaduwen vroeg ik dat. Ik kreeg zijn kaartje en ga de foto nog sturen. Hij bleek holistisch therapeut zag ik pas thuis.

Groetjes

rené

 

mm2b

 

mm3b

 

mm4b

 

mmens

 

mm31

 

mm6

 

mm30

 

mm9

 

mm11

Dit is de holistische therapeut in een sabbatical die ik daar tegenkwam en vroeg te poseren dus. Hij heeft ondertussen de foto ontvangen:

mm12

 

mm13

 

mm26

Speelde goed. Heet Ralph Kiefer:

mm15

 

mm16

Demonstrantes voor gerechtigheid voor de Palestijnen:

mm17

Een keurige meneer die dit kennelijk nodig heeft. Zo’n grijper is wel hygiënisch, nooit gezien, vond het wel inventief, al wordt je hier natuurlijk niet vrolijk van:

mm18

 

mm19

 

mmens2

 

mm20

 

mm21

Toegang tot het langgerekte park beginnend met de Englischer Garten waar je in je blootje kan liggen, wat ik ook even gedaan heb, terwijl het heel openbaar is: de geklede badgasten gewoon een eindje verder op het gras:

mm22

 

mm23

 

mm23b

 

mm24

 

mm25b

 


Precies één jaar geleden...

Dit bericht is geplaatst in photography met de tags , . Bookmark de permalink.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *