HET “NORMALE” LEVEN

 

t1Middels de foto’s heb ik München nog even vastgehouden en verwerkt, maar dat is nu gedaan: het “normale” leven kan weer geleefd worden. Maar het maakt natuurlijk helemaal niks uit voor de manier waarop je het leven ervaart waar je bent en wat je doet. Dat is n.l. steeds hetzelfde bij mij: het groeiende besef dat alles illusie is in de zin van een tijdelijke uiting van het eeuwige en dus identificatie met je bezigheden of je tijdelijke “voedsellichaam” compleet waanzin is.  Het leven ontrolt zich zoals het zich moet ontrollen, en daar kan je het best met je tengels van af blijven. En elke ervaring die ik hier heb wijst me daar weer op, is een hulpmiddel om dat te beseffen. Het helpt daarbij wel als je met dit soort dingen bezig bent, al kun je de doorbraak niet forceren.

Ik ben op facebook geabonneerd op berichten van Adyashanti, dat is dan altijd het eerste bericht dat op mijn facebook verschijnt als ik dat open. En twee minuten geleden was dat weer zo met als eenregelige tekst:

“Whatever the image of yourself, it’s a mask and it’s hiding emptiness.”

~ Adyashanti

Gisteren lekker de hele dag in de tuin geweest. Ik hoef er bijna niks te doen omdat ik al zoveel gedaan heb. Alleen maar wat takken weggehaald die tussen mij-op-een-bank en de zon hingen.

Voor het eerst sinds tijden mijn macro-lens weer eens meegenomen: dat scheelt toch wel moet ik zeggen. De foto’s tot de mees heb ik er allemaal mee gemaakt gisteren, vanaf de mees met een andere lens éérgisteren.

groetjes

rené

Akelei:

t2

Deutzia:

t3

Clematis:

t4

 

t6

 

t7

 

t8

Bij aan de bloem van een Mierikswortel:

t10

Gebroken hartjes:

t12

Dubbel gebroken hartje, eergisteren gefotografeerd:

t19

Een jonkie, bleef op een meter van mij vandaan zitten:

t13

Waar deze nou vandaan komt…ik heb uit de wilde natuur zaadjes verzameld vorig jaar en die in de lente gezaaid, waarschijnlijk zat dit daarbij:

t14b

Weigelia:

t15

Al voordat ik naar München ging waren ze al tijden bezig wormpjes etc. naar het nestkastje te brengen, dus toen ik terug was was ik er van overtuigd dat de kleintjes uitgevlogen waren. Ik doe het nestkastje open en blijkt er één jonkie in te zitten, met zijn rug naar me toe. Hij was helemaal verfomfaaid en ik dacht dat hij achtergelaten was door zijn ouders als hopeloos project, want zo werkt dat in de natuur. Dus razendsnel het kastje weer dicht gedaan. Maar een tijdje later zag ik de volwassen mezen weer met wormpjes in de weer, dus dat verfrommelde hoort misschien bij nog niet uitgevlogen jonkies. Wel vreemd dat ze maar één jong hebben:

t18

Japanse Es. Doet het elk jaar in het begin redelijk waarna op een gegeven ogenblik de bladeren verschrompelen, gaat al een jaar of tien zo:

t16

Een uitgekomen bloem van de Deutzia: is elk jaar een lekkernij voor de slakken, die eten alleen de bloemen maar dan ook echt allemaal helemaal op:

t20

 

t21

 

t22

 


Precies één jaar geleden...

Dit bericht is geplaatst in photography met de tags , , . Bookmark de permalink.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *