EIND GOED AL GOED

 

um1Ik kan geen ruzie maken. En als er onenigheden zijn tussen mij en anderen is dat misschien wel heel erg jammer, het schijnt n.l. de lucht op te kunnen klaren. Maar ja, ik heb het gewoon nooit geleerd. Mijn ouders deden het nooit, dus dat heb ik vroeger niet meegekregen, geen voorbeeld gehad hoe je dat doet. Ik voelde soms wel spanningen tussen mijn vader en mijn moeder, maar die werden nauwelijks uitgesproken, alleen bij triviale zaken werd er wel eens overlegd, want ruzie kon je dat niet noemen.

Mijn ouders losten onderhuidse spanningen min of meer op door zich aan elkaar aan te passen, vooral mijn moeder aan mijn vader denk ik, maar andersom ook. En omdat ze van elkaar hielden werkte dat wel, hoewel ik ook wel eens dacht dat ze beter uit elkaar konden gaan om elkaar zo de volle vrijheid te kunnen geven.

Ik merk dat ik precies hetzelfde doe in mijn vriendschapsrelaties: ik pas me aan als dingen me niet bevallen, of eigenlijk beter: ik accepteer dat iemand anders nou eenmaal anders in elkaar steekt. Hoewel ik toch ook af en toe wel eens tegen iemand zeg dat ik van een aspect van iemand erge last heb. Maar daar ben ik zeer spaarzaam mee: ik ga er van uit dat niemand “ideaal” is en dat je dus ook geen “ideale” vrienden kunt hebben, iedereen heeft wel aspecten die niet in je eigen straatje passen, en dat is trouwens juist goed voor je ontwikkeling. En juist omdat iedereen nou eenmaal is zoals hij is en zichzelf hopelijk accepteert zoals hij is, net zoals je jezelf moet accepteren, moet je die ander daar ook de ruimte voor geven.

Maaaarrrr: soms gebeurt er iets waarbij een grens bij mij wordt overschreden, en dan MOET er iets gebeuren. Uitpraten, zou je kunnen zeggen. Maar als de vriendschapsrelatie al veel “aanpassingen” heeft gevergd en er gebeurt dan iets ondraaglijks dan is het voor mij soms ineens genoeg, dan is er iets geknapt waarvan ik voel dat het niet meer te repareren is, en dan stop ik de vriendschap. Dat is me vorige week helaas weer eens overkomen.

Wat ik wel bij mezelf zie is dat ik totaal niet rancuneus ben: ik wil niet meer met een aantal mensen omgaan maar neem ze helemaal niets kwalijk: ze mogen zijn wie ze zijn en ik waardeer ze zelfs in hoe ze zijn. Alleen IK hoef er niet meer mee om te gaan. Dat is ook het voordeel als je van niemand afhankelijk bent, ongebonden bent. Het was vroeger voor de generatie van mijn ouders economisch gesproken ook bijna niet mogelijk om te scheiden, daarom gaan mensen tegenwoordig ook makkelijker uit elkaar als het niet meer loopt. En dat geldt in mindere mate ook voor gewone vriendschappen, hoewel het afscheid nemen dan weer bemoeilijkt wordt als betreffende personen in het zelfde netwerk zitten.

En ik blijf houden van de diversiteit van mensen hoor: zie de foto’s!!

Groetjes

rené

um2

 

um3

Ik heb het idee dat dit een AOW-er is die niet van zijn pensioen kan rondkomen. Ik zie dat bij mezelf: hoewel ik geen rare dingen doe moet er per maand een paar honderd euro van mijn spaargeld af. Nou ja, het geld dat ik van mijn ouders erfde. Dat kan ik nog een aantal jaren volhouden, maar ik moet niet TE oud worden:

um4

 

um5

 

um6

 

um7

 

um8a

 

um9a

 

um10a

 

um11a

Zaterdag werd er veel geroeid, ik denk een soort wedstrijd, of misschien een toertocht, wel 20 roeiboten gezien:

um12a

 

um13a

 

um14a

Deze jongen is zo lang dat hij alleen maar schuin op de foto paste:

um15

 

um16

 

um17a

 

um18a

 

um19

 

um20

 

um21a

EIND GOED AL GOED: ZIJ KUNNEN HET WÉL:

um27

 


Precies één jaar geleden...

Dit bericht is geplaatst in photography. Bookmark de permalink.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *