FEESTJES DER HERKENNING

 

nw1

Gisteren betekende voor mij: het feest van herkenning!!!

Het begon al met FLESSEMAN: ik zag een mij bekende bewoonster voor het raam zitten en ik gebaarde: zal ik even langs komen: JA GRAAG. Na twee jaar voor de eerste keer ECHT in Flesseman bij een bewoonster die ik beloofd had dat vaak te doen na mijn pensioen.

Waarom ik dat niet eerder deed?: vanwege de directrice die ik niet wilde tegen komen en waarvan ik gehoord had dat ze me de toegang tot Flesseman wilde ontzeggen. De drie keer dat ik met haar contact had gehad tijdens mijn laatste halfjaar had drie keer bonje betekend, zelden iemand tegengekomen die ZO de plank kon misslaan. Ze is nu op non-actief gesteld, vandaar.

FLESSEMAN was trouwens in de loop der jaren toch al niet gezegend met fantastische leidinggevenden. Eén directeur had 40.000 gulden op eigen rekening gestort (en werd behalve terugbetaling niet gestraft, hij mocht ZELF ontslag nemen), een directe leidinggevende van ons liet bedrijven rekeningen indienen voor niet-bewezen diensten ter waarde van € 30.000 (WEL ontslagen), bij een fusie werd ondanks onze gefundeerde klachten over iemand die persoon TOCH aangesteld als directeur (en wij op een schofterige manier door een ad interim-directrice als randdebielen weggezet) waarna precies gebeurde wat we voorspeld hadden: onwerkbare situatie doordat hij met iedereen ruzie kreeg en een sfeer creëerde waar de honden geen brood van lustten. En dan heb ik het nog maar niet over die zorgmanager die haar uren met een vork noteerde zodat ze een jaar eerder met pensioen kon en de allereerste directrice, vóór mijn tijd, die zichzelf naar verluid vanwege bewezen diensten een bedragje van 50.000 gulden had toegekend als vertrekpremie.

Heel gezellig met de bewoonster koffie gedronken, daarna kwam ik op de gang twee ontzettend leuke vrouwen tegen die ik nog kende, die van het winkeltje en de kapster, waarmee ik heerlijk heb staan kletsen en toen beneden bij de receptie waar naast de oud-collega van dienst nog een andere oud-collega, die vóór mij met pensioen was gegaan, op bezoek was gekomen. En toen kwam er nog een hele prettige bewoner langs.

Ik was er zelf verbaasd over hoe alles aanvoelde als een warm bad, na twee jaar pensioen.

Daarna naar de Nieuwmarkt waar de AMSTERDAMSE STRAATBAND speelde (zie foto’s), bestaat al 30 jaar en ik ken er 3 van. Ondertussen twee bekenden ontmoet waarvan er eentje jarig was zodat ik hem en zijn vrouw mocht fotograferen met de Waag als achtergrond (1 na laatste foto).

De dag kon niet meer stuk. En was nog niet eens afgelopen want ik heb ‘s-avonds nog heerlijk op de Nieuwmarkt gedanst op de swingende ritmes van MAISON DU MALHEUR, een werkelijk fantastische band.

groet

rené

Foto’s van De Amsterdamse Straatband dus:

nw2

Zit-publiek, maar vóór de tent was het veel drukker met dansende en kijkende Nieuwmarkters:

nw3

 

nw4

Emiel zat in een band waar mijn zus in saxofoneerde: Rocking Belly:

nw5

Met de vrouw in het midden heb ik ooit in een groepje van 5 zangers kerstliedjes gezongen bij de ingang van een kasteel op een feestje van Mexx:

nw6

Hij zong vroeger in een fantastische close-harmony-groep, de Oom Maw Maw: ze deden trouwens op een jaren zestig feest waar ik aan meedeed de Mamas and the Papas die niet van de echte waren te onderscheiden zo goed:

nw7

 

nw8

Marten werd 70:

nw10

En nog een keer De Amsterdamse Straatband: ze speelden allemaal minstens twee instrumenten:

nw9

 


Precies één jaar geleden...

Dit bericht is geplaatst in photography met de tags , , , , , . Bookmark de permalink.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *