LA MIANA IN DE REGEN

 

Ben altijd een beetje op mijn hoede bij honden, maar deze was zo prettig dat ik er totaal niet bang voor was. In het begin sprong hij uit zijn jeugdige speelsheid tegen me op als ik hem aandacht gaf, reden waarom ik niet op zijn avances inging om een stok van hem af te pakken en die weg te gooien: tegen me op springen vond ik echt een bruggetje te ver.

Maar hij begreep het snel: die wil niet spelen. Op een van de eerste ochtenden dat ik richting kasteel-ruïne liep om daar te gaan mediteren hoorde ik achter me een roffelend geluid. Ik was blij dat ik dat gehoord had want het volgende ogenblik stoof hij mij voorbij, ik was voorbereid en dat scheelt in de schrik. Hij bleef om me heen stiefelen, maar toen hij door had dat ik rustig wilde zitten verdween hij weer. En de volgende keren blafte hij eens vanuit de verte of kwam hij even rustig poolshoogte nemen om vervolgens weer tussen de struiken te verdwijnen.

Toen het op de laatste dag ‘s-middags begon te stortregenen was ik echt blij met hem: hij wilde graag model zijn en zich door mij onder de plu laten fotograferen. Hij bleek ook erg van de regen te houden.

Maar ook zonder hem als model kon ik prachtige regenfoto’s maken. Jammer was het wel dat die buien net vielen toen we naar Besalu zouden gaan om op te treden op het pleintje daar: dat kon niet doorgaan omdat de chauffeur van het taxibusje niet terug wilde rijden de berg op naar La Miana, uit angst dat het riviertje dat de weg kruist zo gezwollen zou zijn dat hij er niet langs zou kunnen.

Enfin, het zingen in de kerk kan ook leuk zijn zoals bekend.

groet

rené

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

En ‘s-avonds was er een enorme wolk waarin zich een onweer afspeelde:

Dit bericht is geplaatst in photography met de tags . Bookmark de permalink.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *