HET HOOFD HEEFT GELIJK en verzamelblog van SELFIES

Regelmatig spreek ik op mijn werk met het hoofd, vaak telefonisch maar soms ook “live” als zij zich buitengaats begeeft. Ik heb het over het hoofd dat op de achtergrond van deze foto enigszins hautain bij de Waag staat afgebeeld. Het lichaam waarmee zij tegen de Waag staat is geleend van een andere dame, dus wanneer ik haar spreek, spreek ik alleen met dit hoofd en een ander lichaam, n.l. haar eigen. Want de lening was maar van tijdelijke aard, alleen maar om dit kunstje tegen de Waag te kunnen doen. Het eigen lichaam van het hoofd wilde niet meewerken, vandaar.

Het hoofd behoort toe aan een bewoonster van het verzorgingshuis waar ik werk. Zij komt hier regelmatig kijken want ik kan erg goed met haar opschieten en ze houdt van mooie foto’s. Ze is trouwens niet de enige bewoonster: sinds kort heb ik ook een bewoonster als facebook-vriendin, ook leuk.

Toen ik het hoofd vroeg of ik deze post mocht maken, de strekking ervan had ik haar verteld, vond zij dat meer dan goed. En wat is dan die strekking? Dat was een opmerking van haar dat ik altijd zo chagrijnig op mijn selfies sta, dat ik moet lachen!! Dan zie ik er een stuk leuker en jonger uit. Nou, dat moet je natuurlijk nóóit tegen een ouwe nicht zeggen, die mot dan meteen aan de slag.

Het eerste dat ik me realiseerde was dat ik op mijn selfies inderdaad zelden lach. En ook hoe dat komt: ik moet wat te lachen hebben om te lachen, anders voelt het heel onnatuurlijk aan. En het tweede dat ik bedacht was dat als ik niet lach ik inderdaad een chagrijnige kop heb. Ik heb vroeger vaak meegemaakt dat mensen niet op mij af durfden te komen omdat ze me arrogant vonden. Daar kwam ik achter omdat sommigen desondanks op de een of andere manier later met me in contact kwamen en ik dan heel anders bleek te zijn dan ze altijd gedacht hadden.

Dat effect is dus ook te zien op die selfies. Dus Betty (dat is de naam van het hoofd), ik sta voortaan ALTIJD lachend op selfies. Alleen moet ik nog wel ff oefenen want dat lachen-ins-blaue-hinein gaat me moeilijk af. Op deze foto is dat duidelijk te zien, volkomen onnatuurlijk. Maar oefening baart kunst, bovendien hebben we natuurlijk altijd nog, als het toch niet lukt, de CHEESE achter de hand.

MIJN LAATSTE GEHEIM

SELFIES VAN EEN GEBROKEN POLS

SEVEN SELFIES

SCHADUW VAN MEZELF

ABSTRACTIE VAN DE WERKELIJKHEID

IK BEN DR WEER

GESPLETEN PERSOONLIJKHEID

SELFIES

BLAD, WATER, FOTOGRAAF

MOEDER

HET MONSTER VAN FRANKENSTEIN

IEPENBLAADJES-POINTILISME

ZELFPORTRET: PER ONGELUK

5 JAAR BLOGPLEZIER VANDAAG

DE LAATSTE OPDRACHT

ZELFPORTRETTEN IN PARIJS

HIEP, IK KAN MIJN SNUFFER WEER LATEN ZIEN

IK BEN EEN HALFJE

DUBBELPORTRETTEN

ME IN ANTWERPEN

ZELFPOTRET

ZELFPORTRET IN EEN LEPELTJE

KUS VAN EEN ONBEKENDE VROUW

“ZELFPORTRET”

groeten

René

PS: de foto hangt samen met 14 andere foto’s nog steeds als onderdeel van mijn tentoonstelling “WENSFOTO” op mijn werk, al een jaar!! Wat ik erg leuk vind, om tussen mijn eigen foto’s te werken.

 


Precies één jaar geleden...

Dit bericht is geplaatst in photography met de tags , . Bookmark de permalink.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *