VANDAAG: 88 GEWORDEN

Mijn moeder. Mijn zus had haar opgehaald uit het overgangs-verpleeghuis, doet dat steeds vaker omdat ze daar diep ongelukkig is en wij dat erg begrijpen, al is het de vraag of ze in een definitief huis minder graag dood wil.

Mijn vader is precies een jaar geleden, op haar verjaardag dus, overleden, maar dat weet ze allemaal niet meer. Soms zelfs is ze vergeten dat hij dood is. Ik heb het tijdens een wandelingetje in een park een paar keer verteld, maar ja.

Ze wil altijd voor iets of iemand zorgen en zo zag ik haar vandaag rustig het ondergoed vouwen dat mijn zus, zoals altijd, voor haar had gewassen. In het verpleeghuis loopt ze alleen maar rusteloos te wezen, niks om handen.

Ik was vandaag voor het eerst met mijn gerepareerde auto, maar dat viel niet mee: mijn linker oog is zo lichtgevoelig dat ik het af en toe tijdens het rijden niet meer open kon houden. In Keldonk, vlakbij de woonplaats van mijn zus, vandaag ook nog naar een magnetiseur geweest om me van de gordelroos af te krijgen, het hopelijke effect pas over vier dagen en omdat het al 2,5 week duurt heb ik misschien een tweede behandeling nodig, van drie minuten.

Morgen werken, ik hou mijn hart vast.

groeten

rené

PS: foto dus van vandaag, zo op het eerste gezicht ziet ze er prima uit, alsof er niks aan de hand is. De foto op de achtergrond heb ik gemaakt in Kathmandu.

Dit bericht is geplaatst in photography met de tags , , . Bookmark de permalink.

6 reacties op VANDAAG: 88 GEWORDEN

  1. fenny schreef:

    Ze had een fijne dag zo te zien, nog gefeliciteerd dan.

    dat dacht ik al, van die foto op de muur 😉

  2. Ronald schreef:

    Nog gefeliciteerd met je moeder.
    Haar verjaardag staat nog op mijn verjaardagkalender. Op deze foto ziet je moeder er niet ongelukkig uit. Ze ziet er zelfs wel goed uit. Maar zo’n foto is een momentopname.

  3. Blewbird schreef:

    Mooi. Hoe je met haar omgaat ook.

  4. renelouman schreef:

    Als je het accepteert zoals ze is en toch steeds BLIJFT herhalen wat ze niet weet en dat ook benoemt naar haar toe ( ja uw geheugen is een vergiet, dat is nou eenmaal zo, dus wij zijn uw geheugen, als u er dan maar maar op vertrouwt dat wij de waarheid zeggen) dan voelt ze zich gezien in haar ellende, en dat helpt. Ik zeg ook vaak dat ik heel goed begrijp dat ze dood wil, maar dat ze dat nou eenmaal nog niet is en dat je er dan ondanks alles toch het beste van moet maken.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *