DE UITSMIJTER VAN ZUID-AFRIKA

Bijna drie warme zonnige dagen waren mij nog in Hout Bay gegund, met op de tweede dag een onverwacht avontuurlijke wandeling. Harrie had me afgezet op een hoog punt vanwaar ik een alternatieve route naar het strand kon lopen. Hij had het me goed uitgelegd maar ik heb óf niet goed geluisterd óf ik was het vergeten, maar ik nam een steeds gevaarlijker route langs de hoge steile rotsen omdat ik dacht dat je bij een aan de kust vastgelopen kraaneiland kon komen. In het begin ging het nog, maar het pad werd steeds onduidelijker, af en toe een paar stenen op elkaar om de richting aan te geven. Tenslotte was er geen pad meer en kon ik de weg terug ook niet meer vinden, ik was als een soort vlieg tegen de rotsen, zat gevangen tegen de steile rotsen met laag overhangende takken waar ik met mijn rugzak aan vast bleef zitten. Uiteindelijk vond ik het paadje weer terug, maar ja, wel een beetje dom weer.

Daarna was het een en al genieten geblazen, zie foto’s en tekst.

De eerste twee foto’s zijn bijna vanaf het beginpunt: hoge zandhopen, van de andere kant van de baai omhooggeblazen zand, zeker op 200 meter hoogte.

groetjes

rené

Hier belde , tot mijn verbijstering, mijn zus voor het eerst tijdens de vakantie, om te zeggen dat mijn moeder haar knie had gebroken en met haar linkerbeen helemaal in het gips zat. Ik zei dat ik een foto maakte, tijdens het bellen, om het absurditeit van die mededeling t.o.v. de situatie waarin ik me bevond te tonen:

Naar deze kraan was ik dus op weg geweest:

Toen ik weer terug was van de verkeerd uitgepakte tocht naar de vergane kraan zakte ik de berg af naar het scheepswrak. Je ziet het rechts op het schiereiland. Wat je niet kan zien is dat er midden op het schiereiland een soort steile kloof zit, je moest echt tot zeeniveau. Dat heb ik gedaan maar daarom bleef ik niet te lang bij het wrak, ik was bang dat ik bij vloed niet meer terug kon en dacht dat de vloed hier wel eens snel op kon komen. Ik werd toch even weer wat voorzichtiger:

Deze had ik vanuit de verte al gezien:

Maar dit niet, een totale en aangename verrassing. Overigens ook nooit gezien dat ze ZO op hun vinnen konden lopen:

Het is ook wel een beetje aan de foto’s te zien, maar de sfeer was bijna onwerkelijk, verlaten in de wilde natuur, geen woorden voor eigenlijk.

De weg verder naar het strand was makkelijk en wonderschoon. Ik kwam deze grot tegen, ben er in gaan zitten en kwam bijna niet meer weg, in de verte zie je het scheepswrak nog (tweede foto):

En dan tenslotte eindelijk het strand:


Precies één jaar geleden...

Dit bericht is geplaatst in photography met de tags , , . Bookmark de permalink.

10 reacties op DE UITSMIJTER VAN ZUID-AFRIKA

  1. Mo schreef:

    ja geweldig, ik wil daar ook een keer naartoe!

  2. renelouman schreef:

    DOEN!!!!!!!!!!!

  3. draverblog schreef:

    Wat een mooi stuk natuur, wil zo weer terug.
    Maar Texel was ook mooi.

  4. Annet schreef:

    Prachtig, prachtig!!

    • renelouman schreef:

      ja ik geniet zelf erg na maar wil het ook zo enorm graag delen merk ik, doe erg mijn best de echte sfeer ervan over te brengen omdat het zo “oer” was/is. Qua foto’s klopt het behoorlijk hoe ik het ervoer, al heb ik er spijt van dat ik geen foto’s heb van toen het een beetje mis ging, al bedenk ik nu dat ik me toch kan herinneren foto’s gemaakt te hebben, ga toch nog een keer zoeken.

  5. antoinetteduijsters schreef:

    prachtige kust.

  6. Lvnieuwenhoven@hotmail.com schreef:

    Hoi Rene,

    Wat een prachtige reis !! Ik wil er ook weer heen, in 2015 is de planning.
    Groeten, Loes

    • renelouman schreef:

      Hoi loes
      Ah, je was er al. Prachtig he, de volgende keer ga ik naar het Krügerpark (ineens bedenk ik me dat jij daar iets over verteld hebt maar dat kan ook best niet waar zijn)

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *