WAT IS DE LES?

Moe en ongeconcentreerd draaide ik de Wibautstraat op. Ik keek naar rechts of er niemand aan kwam maar zag daardoor niet dat twee auto’s in mijn rijrichting stil stonden: BOEM. Toen het gebeurde dacht ik: zo eindigt het dus, niet het leven maar mijn auto-rijden.

Ik bleef behoorlijk kalm, al was ik wel een beetje stilletjes en, nog steeds, erg moe. Alles ingevuld, degene die ik aangereden had, voormalig direkteur van het Internationaal Danstheater, was weer tegen de volgende gebotst.

Na wat weggebroken te hebben bleek ik nog wel te kunnen rijden, al moest ik rechts instappen, zodat ik geen takelwagen hoefde te bellen. Hij staat nu in Noord, te wachten op wat ik zal doen, wát dat weet ik even niet. Ik belde een vriend die me heel terecht wees op het feit dat het maar materie is, maar dat voelde ik al zo. Alleen ik hou niet van geregel, en ik zal toch wel wat moeten doen, al kan ik hem eerst nog een tijdje laten staan. Hij is 14 jaar oud en ik denk dat hij total loss is. Tot voor drie jaar terug had ik geen auto, dus leven zonder auto is heel wel mogelijk, al ben ik wel aan die luxe gewend geraakt en is het voor moederbezoek wel erg handig. Daar kwam ik trouwens vandaan, vandaag, ik was er dit keer maar 2 uur geweest omdat ik zondag weer ga, en ik het na 2 uur wel helemaal gehad had, ook nog eens laat naar bed omdat ik aan een foto was bezig geweest.

Zondag met de trein.

Wat is de les? De grote fout was dat ik harder ging rijden terwijl ik moe was, ik wilde naar huis. De laatste tijd reed ik sowieso steeds nonchalanter, bijna als een fietser. Maar dat staat voor iets anders: ik moet me meer gaan aanpassen aan hoe de situatie is, rustiger en meer met overleg, bewuster. Dus accepteren dat ik niet alles naar mijn hand kan zetten, vervelende situaties accepteren wetend dat ze niet voor niets op je pad komen. Zelfs accepteren dat je het waarom van die vervelende omstandigheden soms niet kan duiden, maar dat ze er niettemin niet voor niets zijn.

Het belooft wel een fijn jaar te worden, vol met fijne lessen. Of mijn werkplek in dezelfde vorm blijft bestaan, of helemaal niet, is onzeker. En mijn moeder haalt misschien het einde van het jaar niet. Schijnzekerheden vallen weg, eigenlijk hou ik daar wel van. Misschien is de belangrijkste les wel dat ik teveel aan de tijdelijk zekerheden die ik had ben gaan hangen en zo die éne echte zekerheid een beetje uit het oog ben verloren. Nu ik dit schrijf weet ik dat DAT de les is, Jippie.

Ik ben nog niet total loss, de auto wel.

Groetjes

René (helemaal opgelucht)


Precies één jaar geleden...

Dit bericht is geplaatst in photography met de tags . Bookmark de permalink.

16 reacties op WAT IS DE LES?

  1. jorika schreef:

    niettemin rene zijn dat wel een hoop zekerheden die wegvallen vooral je werk en je moeder. gelukkig ben jij heel uit die auto gekomen dat is het belangrijkste.

    jorika

    • renelouman schreef:

      Ja dat vroegen die meneren ook: heb je niks? De klap was n.l. behoorlijk, maar ik had niks. Maar dat wegvallen van die zekerheden: dat vind ik eigenlijk heel goed, ik was er echt aan gaan hangen, identificeren met iets waar je je niet mee MOET identificeren.

  2. Rob van Beusekom schreef:

    De enige zekerheid is dat je ooit dit leven gaat verlaten.

    Zonde van dat handige vervoersmiddel.
    Misschien ben je er zo verslaafd aan geraakt dat er binnenkort een andere auto komt.

    Voorlopig gaat het leven door. Hopelijk met wat meer opgelucht geluk.

    gr. van beus.

  3. antoinetteduijsters schreef:

    goed hoe je de situatie over denkt en probeert er in balans mee te komen.

  4. renelouman schreef:

    antoinette: Ja je moet er wat mee en dan is het beter de juiste les er uit te halen dan een “onderbuikreactie”.

  5. Blewbird schreef:

    In het leven niet te ver vooruitkijken en in het verkeer juist wel? -Sterkte René!

    • renelouman schreef:

      Bedankt. Ik ben er nog erg mee bezig en lichtelijk aangeslagen toch, merk ik, valt me wel tegen. Al zie ik ook het hele betrekkelijke er van in.

  6. Mo schreef:

    het is maar blik! het had veel erger kunnen zijn. maar niettemin vervelend.

    • renelouman schreef:

      Ja ik ben de auto kwijt, ik neem aan tenminste dat dat hele voorfront niet meer te krijgen is en te repareren al helemaal niet, het is n.l. geen blik maar kunststof bleek toen ik er een stuk van af moest slopen om te kunnen rijden. Bovendien zou dat te duur zijn in verhouding met de dagwaarde die waarschijnlijk niet meer dan een paar honderd euro is. maar ik ben al helemaal aan dat idee gewend, ;lastig maar niet onoverkomelijk.

  7. Els Erinkveld schreef:

    Ik weet – door mijn werk – dat hetgeen jij nu meemaakt met je moeder een enorme
    impact kan hebben. Misschien speelt dat een grote rol?

    • renelouman schreef:

      Ja ik weet het wel zeker. Maar achteraf ook Zuid-Afrika, daar ging alles wel uitstekend en ik heb ontzettend genoten, maar aan de andere kant was het ook steeds weer opnieuw iets nieuws doen, nieuwe indrukken, uitkijken (toch!). Hoewel ik uitermate ontspannen terug kwam heeft dat ook invloed gehad, maar ik denk dat het gebeuren met mijn moeder, en toen mijn vader nog leefde mijn ouders, een ongeëvenaarde aanslag betekenen. Vooral omdat het al jaren en jaren duurt, voor mijn zus is het nog erger. Ik merk dat af en toe mijn concentratie helemaal weg is, veel behoefte aan rust ook.

  8. Els Erinkveld schreef:

    Heel veel sterkte – ook voor Ellen!

  9. Ronald schreef:

    OEPS… dat is even schrikken. Gelukkig heb jij niks !! Het had veel erger kunnen aflopen.
    Ach en die auto ?? Die is eventueel vervangbaar.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *