KUSWEG

De eerste dag dat ik alleen op pad was en de kusweg volgde eindigde in Hermanus, dat was qua afstand het meest logische plaatsje voor een overnachtingsplaats, de enige die ik van tevoren had gereserveerd. Het is bekend vanwege het feit dat het in oktober (?) stikt van de walvissen, de tijd dat ze jongen krijgen, maar daarna verdwijnen ze. Ik vond er niet veel aan op twee dingen na: het pad langs de kust en de eerste ontmoeting die ik had, er zouden er nog vele volgen, vaak maar kort maar altijd leuk.

Het kilometerslange smalle pad langs de kust was soms een boardwalk dan weer een soort geitenpaadje. Erg mooi. Een stukje oceaan bleek afgeschermd om er in te zwemmen, de troep in zee was trouwens het alomtegenwoordige kelp, een gezonde algensoort, je hebt er tabletten van.

Ik zag mijn eerste ibis, daarvan zouden er nog tientallen volgen, ze maken een afschuwelijk schreeuw-geluid, een beetje zoals reigers. Een zwarte man lag op de rotsen te slapen, zag er uit alsof hij arm en moe was. Daar heb ik het nog helemaal niet over gehad: de rijkdom die ik zag, dure huizen van blanken, en townships voor de zwarten. Ik ga er nog een blog aan wijden. Een van de dingen die me in Hermanus stoorden waren de  villa’s met allemaal zo’n bord “Armed Response” van ADT aan de buitenmuur. Bij een deel van het pad in het dorp moest je een stukje naar de grote weg , dus langs die dure huizen. Ik zag daar drie mensen en dacht: ik groet ze niet, geïrriteerd als ik was over zoveel rijkdom. Maar de man in het gezelschap groette me uiterst vriendelijk, vroeg wat en we raakten aan de praat. Hij werkte in Zuid-Afrika en de V.S., iets met zaken, ik vroeg maar niet wát. Hij vroeg me het hemd van mijn gat, ook al vanwege de dikke camera die ik om mijn nek had hangen. Dus ik vertelde ook van mijn boek over de ouderen van Flesseman, hij was perplex: hij had het fotoboek van die beroemde Amerikaanse fotografe voor zich liggen (kom even niet op haar naam) waarin ze oude mensen portretteert!!! Ook anderszins hadden we raakvlakken: hij was baptist, en over sommige onderwerpen dachten we exact hetzelfde.

Enfin, toen ik vroeg of ik een foto van hen drieën mocht maken zei hij dat hij bijna ging denken dat ik het nooit zou vragen.

Zo zie je maar……..

De eerste dag is in volgorde qua blogs, maar nu ga ik hinkstapsprong-blogs maken, ik wil nu echt de foto’s van natuurgebied De Hoop laten zien. Hoewel ik de vakantie als één groot hoogtepunt zag is dat wel een allerhoogst hoogtepunt.

groeten

René

Dit bericht is geplaatst in photography met de tags , , . Bookmark de permalink.

7 reacties op KUSWEG

  1. leoni ravestein schreef:

    hoi René. ‘ns kijken of ik via deze blog kan reageren!
    Leuk je verhalen te lezen – vooroordelen onderuit, da’s ’t goeie van dit soort momenten.
    Volgens mij ben je op weg een vogelaar te worden…. gr. leoni

  2. renelouman schreef:

    Nou inderdaad, maar dat word je vanzelf daar.

  3. antoinetteduijsters schreef:

    kusweg was geen verschrijving;-)

  4. Annelies schreef:

    Mooi en nice memeories. Wij waren ook in Hermanus (buiten de walvistijd) omdat er oud-collega’s wonen (Belgen). Die baatten er vroeger een B&B uit. Natuur is prachtig maar inderdaad geen ruk te doen daar, Belgen klitten bij elkaar op de golf en maar klagen over de ‘zwarten in de Township’ die er naast ligt, en klagen over Bavianen die de vuilnisbakken openmaken. Ze gingen ook nooit een strandwandeling doen want te gevaarlijk, en iets van cultuur vind je pas in Capetown niet bepaald next door. Eerlijk gezegd zou ik er doodgaan van verveling…het komt allemaal weer terug ineens!!

  5. rené louman schreef:

    Ja Hermanus, na jouw verhaal begrijp ik opeens die mensen die me aanspraken: eindelijk wat te doen :-)

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *