DE HOOP EN DE ZEE

Op de eerste dag dat ik in de Hoop was belandde ik al meteen in een excursie, en wel naar de Indische Oceaan. Ik dacht dat het een wandeltocht was, maar dat bleek niet zo te zijn, dus iedereen moest op mij wachten omdat ik de auto moest halen.

Zoals alle gidsen sprak deze teveel, dus ik haakte op een gegeven ogenblik af en keek en fotografeerde alleen maar. Hij liet de watergaten met zee-leven zien op de bijna drooggevallen rotsplateaus, waarbij uiteindelijk iedereen het hopeloze inzag van de poging droge voeten te houden. Een Duitse jongen klaagde dat hij toch gevraagd had wat voor schoeisel je het beste kon gebruiken en dat toen niks over nattigheid was gezegd. Maar dat is typisch Zuid-Afrikaans begreep ik na drie weken.

Ik heb erg veel behoefte aan mooie dingen, na de klap van gisteren, nog steeds een beetje uit het lood. Meteen erna ben ik gisteren ook in de tuin gaan werken, alle dooie takken en steeltjes er uit gehaald zodat hij er nu piekfijn bij ligt. Doe vandaag weinig, beetje bijkomen en verwerken, en dit blogje gemaakt. Hierna volgt een verslag van het andere natuurpark waar ik was: Tsitsikamma.

groetjes

rené


Dit bericht is geplaatst in photography met de tags , , . Bookmark de permalink.

7 reacties op DE HOOP EN DE ZEE

  1. antoinetteduijsters schreef:

    fraai dat zee leven.

  2. Mo schreef:

    bedoel je dat dat klagen typisch Zuid-Afrikaans is? volgens mij is het typisch ‘des toeristes’, je maakt het overal mee.
    En ja, prachtige foto’s weer.

    • renelouman schreef:

      Nee, het betekent dat ze daar niet erg duidelijk en practisch zijn. In Barrydale ben ik door een van de twee B&B -eigenaren heel lief weggebracht naar het begin van een wandeling maar daar wees hij me de totaal verkeerde weg, terwijl hij daar al tig jaar woonde. Hetzelfde gebeurde toen ik de weg aan een pompbediende vroeg die me verkeerd wees terwijl het pompstation nota bene lag aan de weg die ik hebben moest, bleek na een half uurtje (om-)rijden. Een raam, bijna aan de straatkant en op nog geen kilometer van een township werd niet gerepareerd omdat er toch nooit werd ingebroken. Aan een serveerster die de kurk van een wijnfles aan het mollen was moest door Albert (een van de vrienden waar ik was) voorgedaan worden hoe je een wijnfles moest ontkurken. Mijn spullen bleken naar een andere kamer gebracht te zijn in een B&B omdat ze vergeten waren internet te checken en de kamer al aan een ander vergeven bleek (en ik bij terugkomst in een afschuwelijke kamer zat dus) en ga zo maar door.
      Het had ook wel iets charmants, ik maakte me er niet druk over maar dat soort dingen gebeurden te vaak om niet een patroon te ontwaren.

  3. Blewbird schreef:

    Na zo’n klap moet je echt even tot jezelf komen. Voorzichtig hoor! De foto’s die je hebt uitgezocht horen tot de mooiste die ik van je heb gezien.

    • renelouman schreef:

      O dank je!! De klap ben ik vandaag alweer geheel en al te boven, nergens last meer van. Al blijf ik het jammer vinden dat ik mijn auto met de grootst mogelijke waarschijnlijkheid kwijt ben. Ik ga er pas volgende week achteraan om dingen te regelen, dat doe ik meestal, ff betijen, hij staat daar goed in Noord. Vandaag andere dingen geregeld die al te lang wachtten, dat doe ik ook meestal, ga ik andere dingen doen. Ieder heeft zo zijn eigen handvat.

  4. Ronald schreef:

    Het uitstel-mechanisme herken ik.
    Foto’s zijn prachtig.

    • renelouman schreef:

      Ja , sommige mensen pakken alles meteen aan, dat werkt voor hen het beste, maar voor mij niet, en kennelijk voor jou ook niet.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *