EEN SPEL OP LEVEN EN DOOD

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Dit onderwerp eigenlijk omdat Laila daar benieuwd naar was, maar daar ben ik bij nader inzien erg blij om want ik vind de Indiaanse artefacten van de tentoonstelling in het MAS in Antwerpen nog mooier dan ik al dacht. Van alle noord- en midden-Amerikaanse indianen-stammen was er wel iets te zien, bijeengebracht door een rijke Belgische dame. Alleen de Inca’s waren niet vertegenwoordigd, voor zover ik me herinner, maar die zaten ook meer in Zuid-Amerika.

De eerste en tweede foto laten iets zien van de MAYA’s, de indianen waar ik het meest mee heb, te weten hun balspel. Dat werd gespeeld als verbeelding van hun mythe over de goden van de onderwereld die een helden-tweeling uitdaagden in een spel dat uitliep op de onthoofding van de goden. Zo kon nieuw leven ontstaan zodat de tweeling na hun dood terugkeerde als de zon en de maan. Het spel eindigde vaak met de onthoofding van een speler, de winnaar!! In spiritueel opzicht kun je zeggen dat door die onthoofding de persoonlijkheid van de speler was geofferd zodat het universele in hem zijn intrek kon nemen, nieuw leven, en hij zo dus was bevrijd, vandaar dat de winnaar dat mooie lot mocht ondergaan.

Het spel werd gespeeld met een rubberen bal die alleen met de heup gespeeld mocht worden en in een ring als bij basketbal moest worden geheupt, geen sinecure. De eerste foto is van een speler en de tweede van een heup-beschermer van steen die in het graf werd meegegeven als grafgift, in het spel zelf werd met een stoffen heup-beschermer gespeeld.

Het “bedje” met twee amuletten (foto 6) is een voorbeeld van wat sjamanen altijd bij zich droegen (nog dragen, neem ik aan). Om de een of andere reden heb ik het niet zo op het sjamanisme, vind het een beetje te “occult”. Ik heb ooit een sjamaan bezig gezien in een tempelcomplex in Bolivia en heb toen enigszins meewarig gekeken naar die rijke Amerikanen die door hem middels een ritueel werden “ingewijd”. Dat bleek pas veel later de goeroe van Elizabeth Jenkins te zijn geweest, schrijfster van boeken over de Inca’s, en zelf ook inwijdster.

Toen ik daar achter kwam heb ik haar gemaild (na eerst het adres geverifieerd te hebben middels een nietszeggend mailtje waar ik inderdaad antwoord op kreeg van haar). Ik vroeg haar hoe zij denkt dat mensen ingewijd kunnen worden louter omdat ze er het geld voor hebben en hoe dat dan zat met arme mensen, of het criterium van inwijding dan dus alleen in het hebben van geld te vinden was. Maar toen kreeg ik geen antwoord meer. Ze geeft lezingen en was twee keer in Nederland, die heb ik gemist, eentje op een dag na helaas.

Ik heb er in de VK-blog-tijd ooit een blogje aan gewijd, ik ga dat eens zoeken. Ondertussen niet gevonden, maar wel enorm veel fouten in de blogs die ik aanklikte door de overgang van de VK naar wordpress, veel blogs verbeterd door de verkeerde foto’s er uit te halen en nieuwe er in te zetten, die gelukkig wel in de te openen lijst stonden. Dat was niet het geval met foto’s die niet geopend konden worden helaas, b.v. de helft van maart 2009.

De peniskokers op de op een na laatste foto werden niet tijdens het leven gedragen maar meegegeven als grafgift, voor het hiernamaals dus.

groeten

René

 


Dit bericht is geplaatst in photography met de tags , , , , . Bookmark de permalink.

2 reacties op EEN SPEL OP LEVEN EN DOOD

  1. Blewbird schreef:

    Een mooie collectie. En prachtige fotos’s zoals gebruikelijk. Hier in Leiden is het Rijksmuseum voor Volkenkunde, altijd zeer interessant. Over dat spel van de Maya’s heb ik er ook wel eens iets gezien.

  2. renelouman schreef:

    Ja dat is een prachtig museum, vorig jaar een keer geweest.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *