9/11: WAAR IK WAS EN WAT IK IN TIEN JAAR LEERDE

IN 2007 HEB IK DIT BLOG  GEMAAKT OVER DE BIZONDERE PLAATS WAAR IK ME OP 9-11-2001 BEVOND EN DE BIZONDERE FOTO DIE IK TOEN MAAKTE.

Ik was precies op die dag op de ruïnes van het Katharen-kasteel Mont Ségur in Zuid-Frankrijk, aan de voet van de Pireneeën, en ik heb de oostpoort gefotografeerd waar het zonlicht vanuit het westen doorheen schijnt.

De gnostieke stroming waar ik nog steeds bij ben aangesloten hield in die omgeving een conferentie in een grote tent waar 2000 mensen in konden, in het hartje van het voormalige Katharenland. Ik ben nog in de inwijdingsgrotten geweest, zelfs één keer alleen met iemand die daar woont, soms kruipend door een halvemeter hoge gang met alleen de lamp op je helm als verlichting, claustrofobisch. Uitmondend in een grot van tien bij tien, waar alleen het geluid van gestaag vallende druppels te horen was. We hebben de lampen uitgedaan en gezwegen.

Maar ook was ik in de enorme, kathedraalgrote grot van Lombrives, samen met 1000 man, zoveel konden er tegelijk in. Een van de voormannen speelde daar op de hobo “het” Katharenlied: in het stikkedonker.

IS IN DIE TIEN JAAR MIJN WERELDBEELD VERANDERD??

Eigenlijk niet. Wel verdiept.

De tijdelijkheid van de persoon waarin mijn ziel in dit leven is geïncarneerd, is meer dan een intellectuele notie geworden in die tien jaar, samenhangend met het toenemende bewustzijn van mijn eeuwige kern, noem het ziel, of het licht, of god.

De afstand tot het menselijke gebeuren op deze planeet is groter geworden, in die zin dat ik er ook de tijdelijkheid, en dus de relatieve onbelangrijkheid ervan ervaar, net als die van mijn persoon. Maar omdat er niets zomaar, doelloos, gebeurt heb ik die tijdelijkheid als een leerproces leren zien. Onze zwakheden worden bloot gelegd, rottigheid komt naar de oppervlakte, pijn wordt geleden, opdat we daardoor juist de mogelijkheid gaan zien dat we ook de keuze hebben dat we weer gaan handelen in overeenstemming met het goddelijke licht. Of beter gezegd: dat het licht ons weer laat handelen in overeenstemming met haar eeuwige liefdekracht, en dat wij daar niet met onze eigenzinnigheid, ego, tussen moeten blijven staan.

We hebben onszelf geïdentificeerd met de tijdelijkheid, en zo hebben we het contact met de eeuwigheid verloren. Maar we krijgen hulp bij de weg terug. Juist deze tijd is cruciaal, de overgang naar het aquarius tijdperk. Als je er voor open staat is de hulp in overvloed aanwezig, als je je met de tijdelijkheid blijft verbinden maak je het jezelf nodeloos moeilijk.

De zuiverheid van de Katharen werd door de katholieke kerk niet in dank afgenomen, daarom zijn ze rigoreus uitgemoord. En er zijn meer duistere krachten aan het werk, zoals we ook in de afgelopen tien jaar hebben kunnen constateren. Maar uiteindelijk zal het licht de duisternis overwinnen. En nogmaals: we worden geholpen.

groeten

René

PS: de foto heb ik vanavond gemaakt.


Precies één jaar geleden...

Dit bericht is geplaatst in photography met de tags , , , , , , . Bookmark de permalink.

6 reacties op 9/11: WAAR IK WAS EN WAT IK IN TIEN JAAR LEERDE

  1. laila schreef:

    Een mooie bijdrage René.

    Dubito ergo sum daarentegen vind ik ook mooi.
    Ik twijfel,dus ik leef.

  2. pieterman schreef:

    Na drie jaar kon ik mezelf niet langer voor de gek houden, het Bush verhaal over 11 sept klopt van geen kanten.
    Sindsdien ziet de wereld er dus heel anders uit.

  3. renelouman schreef:

    pieterman: het is nooit anders geweest, alleen is het nu een hogedrukpan geworden.

    laila: ik ben niet van alle twijfels vrij hoor, maar van sommige dingen ben ik zo overtuigd dat twijfels daaraan toch echt zo langzamerhand verdwenen zijn.

  4. Mo schreef:

    zeker in combinatie met het blog waarnaar je verwijst is het een hele bijzondere bijdrage.

  5. renelouman schreef:

    Mo: dankje, het is precies zoals ik er in sta.

  6. Blewbird schreef:

    Ik was op Texel en maakte een lange wandeling. Ik zou te laat terug zijn om in Den Hoorn, waar ik onderdak had. nog boodschappen te doen, dus ik ben vanuit De Koog omgelopen via Den Burg. Bij Albert Heijn begreep ik dat er iets gebeurd moest zijn, maar pas een uur later, toen ik met boodschappen ‘thuis’ kwam, drong de volle omvang tot me door. Holy shit en zo.

    Vond de herdenking van vandaag nogal pathetisch en dat monument met al die namen vind ik ook niet echt passend.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *