DE 4000 DIA’S VAN MIJN VADER

Zoveel heeft hij er gemaakt, mijn vader van 90, de meeste tijdens vakanties. Vier grote dozen heb ik bij de verhuizing van mijn ouders naar het verzorgingshuis meegenomen, daar was geen plaats meer voor.

Na zijn dood zouden ze zeker na een aantal jaren weggegooid worden, dus de oplossing ligt voor de hand: ALLEMAAL SCANNEN, de mooiste bewaren en de rest weg. En als ik het NU doe heeft hij er zelf nog wat aan. We hebben hem n.l. een laptop gegeven waarop hij ze kan gaan bekijken via een snelkoppeling op zijn bureaublad.

(Met zo’n snelkoppeling kijkt hij trouwens ook af en toe naar dit blog. Iemand uit het verzorgingshuis print af en toe foto’s uit van dit blog, vooral toen de internet-verbinding twee maanden niet werkte. Dat was wel raar: kom je bij je ouders op bezoek zie je opeens je eigen foto’s staan).

En dan blijkt dat 4000 erg veel is. Toen ik dagen bezig was en er 1500 had gedaan kwam ik er achter dat ik iets heel erg fout deed: ik scande ze in het negatief om ze vervolgens op de computer weer in het postief te veranderen, met als gevolg dat ze qua kleur erg slecht waren. De eerste 450 heb ik een voor een bewerkt zodat het acceptabel werd en die heb ik hem al gegeven: hij heeft ze voor een deel al gezien op zijn laptop.

Maar gisterenochtend onder de douche  flitste het plots door mijn hoofd dat ik een dia-negatief scanner had gekocht en dat dat betekende dat ik zowel negatieven als dia’s kon scannen, en dat de instelling dus verkeerd stond, n.l in de negatief-scan stand.

Dat bleek te kloppen: ik ben weer opnieuw begonnen en het ziet er veel beter uit.

Na twee dagen ben ik weer zover als ik was, nog 3500 te gaan. Aan het eind van de  rit zal ik dus 5500 dia’s gescand hebben!!!!

Ik kom mezelf op dia’s tegen op plaatsen die ik me echt niet kan herinneren.

Maar sommige dingen herinner ik me nog als de dag van gisteren: zoals dat ik in 1968 kaal op de studentenvereniging moest komen in Delft als feut. Ik ging toen Weg-en-Waterbouw studeren, wat ik helemaal niet kon. Dat bleek gelukkig al na twee ellendige maanden, dus na drie maanden begon ik aan mijn eerste liefde: geschiedenis, aan de Universiteit van Utrecht (waar ik ook een matig student bleek, maar erg genoten heb na een moeizame eerste drie jaar). Mijn doktoraal-scriptie werd nog een hoofdstuk in het boek “In de schaduw van de depressie” van prof. von der Dunk (bij wie ik in 1977 afstudeerde).

Maar het was vooral een feestperiode waar ik graag op terug kijk. Vooral na mijn coming out heb ik het er behoorlijk van genomen.

groetjes

rené

Mijn zus had er wel zin in, ik vond het zelf maar matig:

Mijn vader wilde dolgraag mijn haar hebben want hij was al voor driekwart kaal:

Ps: ik heb tegenwoordig stekeltjeshaar en lijk HÉÉL in de VERTE nog op deze foto


Precies één jaar geleden...

Dit bericht is geplaatst in Uit mijn raam -VKBlog met de tags , , . Bookmark de permalink.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *