GAZA: GRUWELIJKE FOTO’S

 

Kapot was ik ervan toen ik ze op het fotofestival NOORDERLICHT gezien had. Ik moest even op een stoel bijkomen, het heeft ook verder mijn hele dag bepaald.

Het zijn foto’s van de inval van Israël in Gaza. Uit het programmaboekje hierover: ” De werkelijkheid die de wereld niet mocht zien: een beeldverslag van de recente Israëlische inval in de Gazastrook, door de ogen van elf Palestijnse nieuwsfotografen.”

Nou begrijp je waarom het naar eigen zeggen “beschaafdste leger ter wereld” geen pottenkijkers toeliet bij die operatie.

Er was op de tentoonstelling veel ander (oorlogs-)leed te zien, maar van “beschaafde” legers (landen?) verwacht je zoiets toch minder. Je moet wel erg goed de andere kant uit kunnen kijken, of prima Oost-Indisch doof kunnen zijn, om in dat land van melk en honing met een gelukkig hart te kunnen leven.

Stuart Frank, voorzitter van MAGNUM nota bene en curator van deze tentoonstelling, mocht de foto’s van het AP niet in zijn eigen woorden in de historische context plaatsen, want zijn commentaar zou te “gekleurd” zijn. Kennelijk heeft het AP de macht daartoe, ondanks het feit dat de fotografen zelf geen bezwaar hadden.

Nou dan zal ik in het kort die historische context wel verschaffen.

Het leed dat door het Israëlische leger is aangericht staat zoals gebruikelijk in geen enkele verhouding tot het leed dat de Palestijnenen de Israëliërs berokkenen. De wereld wordt met alle mogelijke middelen onkundig gehouden van de verwoesting aan mensenlevens, en aan behuizing. Vrije nieuwsgaring is er in deze voorbeeldige democratie niet bij.

De eigen soldaten die ertegen in opstand zijn gekomen worden volgens de regelen der kunst tot verraders aan de Joodse zaak bestempeld.

Mijn historisch besef is helaas te groot om NIET aan “Befehl ist Befehl” te denken bij het verhaal van die soldaat die vertelde dat hij iedereen moest neerschieten die in een bepaalde straat verscheen en zo een moeder met haar kind doodschoot.

Voor mij is het een nine-eleven, maar dan door een gerespecteeerde bondgenoot en handelspartner uitgevoerd.

De volgende foto’s zijn zeer schokkend, ik waarschuw maar. Ik heb ze uit het programmaboekje gekopiëerd want ik was in Groningen te geschokt om dat daar rechtreeks te doen, en had bovendien toen nog niet het plan om er een blog van te maken.

Er mag op gereageerd worden, maar ik reageer niet terug.

GAZA

MUSIC FOR GAZA

groetjes

rené

PS: de eerste foto boven dit stukje is van mij. Het is de bewuste tentoonstelling in de AA-kerk: Point of no Return geheten, onderdeel van Human Conditions, het thema van het Noorderlicht-festival

Eyad Baba


Precies één jaar geleden...

Dit bericht is geplaatst in Uit het VK-blog geimporteerd met de tags , , . Bookmark de permalink.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *