DE DANSER IS DOOD

De oud-danser, o.a. van het Ned. Danstheater (ongeveer van 1958-1964), waar ik de laatste anderhalf jaar elke week op donderdag-ochtend om 10.00 u. koffie ging drinken is overleden. Hij lag in het ziekenhuis en is daar een dag voordat zijn onderbeen geamputeerd zou worden in de nacht definitief ingeslapen.

Hij wilde al jaren dood maar wist dat hij er geen einde aan mocht maken. Toen ik aan zijn tuintje begon te werken hield ik hem altijd voor dat ik het wel erg prettig zou vinden als hij de volgende lente zou halen omdat ik benieuwd was hoe de tuin er dan uit zou zien. Nou, dat is dus de lente plús de zomer geworden.

ROMANTISCH STADSTUINTJE

Ik heb hele intensieve gedachtewisselingen met hem gehad, al was hij degene die het meest aan het woord was. Over veel dingen waren we het eens, met name over reïncarnatie. Hij hoopte dat dit zijn laatste leven was. Hij had sterk het gevoel vroeger ook al danser geweest te zijn, een uit het beroemde Franse dansers-geslacht Vestris. Hij was extreem getalenteerd: hij hoefde maar een ballet te ZIEN en hij kon het zonder te repeteren dansen. Dat is ook daadwerkelijk een keer gebeurd toen hij voor Han Ebbelaar een dansstuk moest overnemen.Hij maakte daar choreografen trouwens soms gek mee, want hij hield ook niet van repeteren, hij kon het immers al.

Hij kon ook fantastisch vertellen, allerlei anecdotes over zijn dansperiode, maar ook over zaken daarvoor en daarna. Hij vertelde b.v. staaltjes uit zijn kinderjaren toen hij helderziend was, dat vond ik altijd om te smullen. Maar ook zijn belevenissen met zijn grote vriend Gérard Lemaitre, die hem trouwens tot het laatst toe bleef bezoeken, waren soms om te huilen van het lachen.

Maar hij was ook een extreem moeilijk mens voor anderen. Ik heb een paar weken geleden een gedicht over hem gemaakt waar dat aspect o.a. naar boven komt.

Donderdag om 10.00 u. , ja precies op de tijd dat ik altijd bij hem langs ging, wordt hij begraven in zijn geboorteplaats.

Ik zal hem erg missen, al gun ik hem de rust.

Hans Hylton is 69 geworden.

DE OUDE DANSER

Weg wil je

hartstochtelijk verlangen

naar niet meer hier

ontslagen van de plicht

als halfblinde, loden pop

het leven uit te moeten zitten

vol te moeten houden

tot de toegemeten tijd

verstreken is

voor jou is alles op

toch weet je dat je

nog moet blijven

al weet je niet waarom.

vergeven?

voor al wat jou is aangedaan?

vergeving krijgen

van al die mensen die je

nodeloos hebt geschopt?

omdat het “waar” was wat je zei?

zijn zij de oorzaak

dat de tijd niet stopt?

ik ken nog lang niet de geheimen

die je voor jezelf

verzwijgt

maar voel ze inktzwart

als een schaduw dreigen

een kracht die alles overstijgt

ze zullen niet verdwijnen

zomaar in het niet

ze blijven aan je kleven

tot je ze werkelijk ziet

en je jezélf kunt vergeven

en dan gaan ze, eerder niet.

Viktor Loman

PS: de foto van hem is van 15 juni. Hij kon amper meer staan en ik was verrast dat hij er in toestemde om gefotografeerd te worden. Meestal zat hij op de rollator naar de tuin te kijken. Hij was heel blij dat ik die zo opgeknapt had. Omdat hij bijna niks meer kon zien heb ik hem een stuk of 15 foto’s van de tuin gegeven op formaat 20×30, zodat hij de paarse, witte en gele vlekken als bloemen kon zien. Hier volgen er een paar van.

Ik heb als een soort trompe d’oeul een grindpaadje gemaakt, hij had daar wilde fantasieën bij waar dat allemaal naartoe zou kunnen lopen.

Midden in de tuin had ik vorig jaar een Lavatera gezet. Die is enorm gegroeid en heeft de hele lente en zomer gebloeid.

Zijn lievelingsplant was een van de laatste planten die ik in de tuin heb gezet: Oost-Indische kers. Ik heb hem nog de eerste bloem ervan kunnen laten zien op de foto. De plant waar hij net als ik een gruwelijke hekel aan had stond toevallig al in zijn tuin en die heb ik min of meer toch gered: een Hortensia. Als kind was hij daar bang van.

De eerste bloem van de Oost-Indische kers.

Veel bruidsluier.


Precies één jaar geleden...

Dit bericht is geplaatst in Uit het VK-blog geimporteerd met de tags , , , . Bookmark de permalink.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *