JOMANDA EN MILLECAM

Vele verhalen heb ik van Jomanda gehoord van iemand die jarenlang naar Tiel is geweest en haar persoonlijk kende. Hier wat losse kanttekeningen bij het fenomeen.

Zo vertelde deze man dat de zaal op een keer geschrokken reageerde toen een jongetje dat op een van de behandelbedden lag daarvan af dreigde te vallen. Jomanda stond er met haar rug naar toe en zei zonder om te kijken: “hij wordt opgevangen, wees maar niet bang”. Het jongetje viel maar werd opgetild voordat hij de grond raakte en weer op het bed gelegd. Dit heeft hij zien gebeuren.

Ook vertelde hij dat hij mensen die in een rolstoel zaten per sessie beter zag worden om het uiteindelijk zonder rolstoel te kunnen stellen.

Omdat hij zelf enigszins helderziend is kon hij af en toe achter ALLE aanwezigen een entiteit zien staan. Ook als hij het gebouw binnen kwam kon hij in de hal entiteiten ontwaren.

Mijn enige eigen ervaring met Jomanda ging via de radio en heeft mijn leven een andere wending gegeven. Zo’n jaar of 13, 14 geleden toen ik nog ernstig zoekende was zat ik met drie flessen water voor mij naar haar uitzending op Radio Noordzee te luisteren. Dat water zou dan ingestraald worden waardoor het kracht kreeg. Niet dat ik dat nou geloofde, maar ik dacht: je weet maar nooit.

Op het moment dat het instraalmuziekje begint kom ik in een verblindend prachtig onaards wit licht terecht dat LIEFDE is, IS. Ik weet niet hoe lang het geduurd heeft en of Jomanda daarvoor verantwoordelijk was of dat ik helemaal ontvankelijk was omdat ik alles losgelaten had, helemaal open stond. Ik denk eigenlijk het laatste.

Ik heb haar van deze ervaring per brief op de hoogte gesteld, maar daar nooit wat op gehoord.

Zowel degene die me zoveel over Jomanda heeft verteld als ik denken hetzelfde over de mogelijke oorzaak waarom het met Jomanda is mis gegaan. Ze heeft n.l. zoals bekend een enorme douw gehad, al weet ik er het fijne niet van. Maar allebei denken we dat ze haar krachten misbruikt heeft om er persoonlijk beter van te worden. Publiciteit b.v. is iets dat niet bij dit werk hoort. Hoogstens om meer mensen met jouw mediamieke gaven in contact te brengen, maar zeker niet om er zelf beroemd mee te worden en daarvan te genieten. Daarbij hoort het besef dat niet jij het doet, maar dat je slechts een doorgeefluik bent, en daarbij past bescheidenheid.

Bovendien gebruikte ze haar macht soms verkeerd. Zo vertelde mijn informant dat de zaal naast haar in Tiel die bij het complex hoorde in gebruik was bij haar man. Na afloop van haar sessie, met een speling van enige tijd, kon die ruimte pas door hem daadwerkelijk gebruikt worden. Toen ze gescheiden was en die ex-man na haar sessie die ruimte weer eens moest gebruiken zei ze tot de zaal: ik moet vandaag maar doorgaan en doorgaan, ik weet niet hoe dat komt. Nou wel hoor, ze ging door totdat hij die ruimte niet meer kon gebruiken omdat het te laat was geworden. WRAAK dus.

Ook nodigde ze wel erg vaak mannen met baarden uit om op een van de bedden behandeld te worden. Ze viel n.l. op baarden.

Langzamerhand zag hij de entiteiten die hij in de hal kon ontwaren vervagen, alsof haar krachten aan het afnemen waren. Of misschien juister gezegd, omdat haar helpers zich van haar afkeerden. Ik weet niet hoe dat werkt, dus ook niet hoe je dat exact moet duiden.

Maar dat ze mensen kan helpen, niet zelf maar als doorgeefluik, staat voor mij als een paal boven water.

Wat haar houding t.a.v. Sylvia Millecam betreft: ik kan niet beoordelen hoe dat precies gegaan is. Ik hoorde ergens dat Jomanda gezegd heeft dat ze die kanker niet zag maar de oorzaken. Nou had ik graag willen vernemen wat die oorzaken dan waren, maar daarover heb ik niks gehoord helaas. Ik heb er wel mijn eigen ideeën over:

Ik heb een jaar met Sylvia op de toneelschool gezeten. Behalve een groot verschil in talent, zij had het wel ik niet, hadden we een grote overeenkomst t.a.v. gezond leven. We hadden daar een docent die ons in de gezond-eten richting stuurde en daar hadden we allebei grote affiniteit mee.

Nou zie je wel het en en ander van elkaar als je op zo’n intensieve opleiding zit, ook fysiek. En Sylvia had nauwelijks borsten. Groot was dan ook mijn verbijstering toen ik haar jaren later op de voorpagina van de Nieuwe Revue zag staan met enorme memmen. Ik dacht: dat kan gewoon niet goed zijn. Ik vond het ook totaal niet passen bij het hebben van een gezonde levenswijze. Daar hoort toch ook bij dat je geen enorme hoeveelheid kunstmatige troep in jelichaam toelaat om er mooier uit te zien. Maar als je dat wel doet begrijp ik weer niet dat je geen chemo wil, ook troep maar anders, om beter te worden.

Nou moet ik daar wel aan toevoegen dat iedereen vol tegenstrijdigheden zit: zo at ik in die tijd gezond maar zoop me helemaal klem. Daar heb ik trouwens wel van geleerd, maar dit terzijde.

De conclusie is dat volgens mij Jomanda en Sylvia iets heel erg gemeen hadden n.l. dat door het uiterlijke vertoon, of noem het de overheersing van het ego, dingen anders liepen dan ze wilden. Niet dat dat erg is, het is een leerschool. En net als u en ik zijn we hier in mijn perceptie om te leren. En die lessen lijken soms hard, maar ook als we niet alles begrijpen wat we meemaken is het in mijn perceptie allemaal niet voor niets en au fond heel rechtvaardig.

groetjes

rené

PS: de foto is van een engel in een regenplas, al eens eerder door mij geplaatst, maar ik vond hem wel toepasselijk bij dit verhaal.


Precies één jaar geleden...

Dit bericht is geplaatst in Uit het VK-blog geimporteerd. Bookmark de permalink.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *