WILT U MET ME TROUWEN??

Alleen rijke ouders lieten hun dochtertjes in te kleine schoenen lopen zodat hun voeten deze prachtige vorm kregen. Het is misschien als meisje even afzien, maar later hadden ze er veel profijt van. Want alleen rijke mannen konden het zich veroorloven een vrouw te trouwen met van die prachtig gevormde voetjes: de dames konden er immers amper op lopen, dus werken al helemaal niet. Ze moesten dus onderhouden worden en geholpen door bedienend personeel met gewone voeten.

Ik kan me ook voorstellen dat arme ouders misschien bij het derde of vierde meisje dat ze kregen ook de gok waagden, in de hoop later voor hun dochter een goede partij te scoren.

De schoentjes werden speciaal voor deze voeten gemaakt en dienden meer ter versiering dan om er mee te lopen: de onderkant was vaak geborduurd, dat zegt wel genoeg. In het SCHOENENMUSEUM IN WAALWIJK (of heet het “leer”-museum, er waren ook tassen te zien?), waar ik afgelopen dinsdag was, stonden er een paar tentoongesteld. En ik kon me gek genoeg voorstellen dat ze dat mooi vonden, toen. Zo’n schuifelend Chinees vrouwtje met van die schattige muiltjes, ik zie het helemaal voor me.

Erg spijtig dat ze dat niet meer doen tegenwoordig. Alles wordt minder en die leuke tradities gaan er vaak als eerste aan. Jammer jammer.

Bij nader inzien lijkt het eigenlijk toch wel verdomd veel op onze dames op naaldhakken. Eigenlijk is dat het westerse equivalent ervan: hetzelfde effect, maar met minder moeite. Al heb ik dienaangaande toch ook wel eens het woord “afzien” horen vallen.

groetjes
rené

PS: de eerste foto is een foto van de foto die daar aan de muur hing.

IK WAS IN WAALWIJK met Betty K, bewoonster van Flesseman. Ze wilde eerst niet dat ik haar fotografeerde, maar bij twee foto’s verleende ze na lang soebatten enige medewerking. Bij een andere beslist niet, dat is ook goed te zien. Maar ik nam hem toch omdat ik het zo bizonder vond, en daar is ze nu, nu ik dit op 18 februari 2014 maak, erg blij mee, ze vroeg er zelfs om.

Hier tussen de leren vellen, olifanten noemde ze dat vandaag, ik dacht dat het een grap was. Een dag later vertelde ze me dat het echte olifantshuid was geweest: die huid is n.l. helemaal niet dik en juist erg zacht, de spreekwoordelijke dikte komt door de structuur, het vet vooral, er ónder:

En hier wijst ze op een schoen in het museum die zij gevonden en geschonken heeft aan het museum. Op een andere foto in een van de andere posts over haar zit ze op een krukje met deze schoenen zelf áán en de groene er naast op de grond:

Hier demonstreert ze een machine. Haar blik spreekt boekdelen, ze wilde niet dat ik dit fotografeerde, maar dat deed ik voor één keer wel, ik vond het zo bizonder:

 

Dit bericht is geplaatst in Uit het VK-blog geimporteerd. Bookmark de permalink.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *