DAMRAK

Gisteren kwam ik langs het Damrak en daar keek ik maar weer eens naar de werkzaamheden. Niet lang, net genoeg om een paal in tweeën gelast, of is het ont-last, te zien worden. Dat gebeurt vaker: ze maken iets expres te groot om dan het overtollige weg te halen. Dat doen ze ook met hele muren en palen van beton die dan vervolgens met veel geweld weggedrild moeten worden. Een paar jaar geleden dacht ik dat ze fout gestort hadden, maar bij navraag bleek dat dus de bedoeling. Hoewel ze natuurlijk ook echte fouten maken, maar daar hoor ik momenteel niet zoveel over.

Ik heb trouwens sowieso het gevoel dat er een zekere mate van gewenning en berusting heeft plaatsgevonden. Pas als het ooit klaar is zal er de opluchting zijn, maar met deze bende leer je te leven, net als met dit weer. Ik zie trouwens eigenlijk nooit iemand plastic flessen in het water gooien, maar ja, ze komen er niet vanzelf. En al dat plastic komt op de metro-aanleg af, raar! En zovéél, ik snap het niet. Maar ik snap wel meer niet, dus ik registreer het maar en hou er dan mee op. Hoewel speculeren als tijdverdrijf ook wel romantisch is, maar het blijft tijdverdrijf, voor als je niks beters te doen hebt. Nou dat heb ik wel: als u dit leest ben ik bij mijn ouders die aan het overleven zijn.

Groetjes
rené


Precies één jaar geleden...

Dit bericht is geplaatst in Uit het VK-blog geimporteerd. Bookmark de permalink.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *