HET PIETERPAD 1

 

 

Het Pieterpad is een voor wandelaars uitgezette route van 464 kilometer tussen Pieterburen in Groningen en de Pietersberg ten zuiden van Maastricht. Hij stond al lang op ons verlanglijstje en afgelopen dinsdag zijn we dan eindelijk daadwerkelijk begonnen. Met de trein naar Baflo, en vandaar het laatste stukje met een minibusje naar Pieterburen waar we in hotel Waddenweelde een kamer hadden gereserveerd.
Er valt zoveel over te vertellen dat ik er maar een thema uitgehaald heb, n.l. de dieren. En de eerste dieren die we in Pieterburen tegen kwamen, u raadt het al, waren zeehonden. Lenie het Hart heeft daar haar zeehondencrèche, daar konden we niet omheen. Ze kijken werkelijk aandoenlijk uit hun ogen, dat kunt u misschien op de foto wel zien.
De volgende dag begon het dan echt: lopend over de iets te drukke asfaltwegen van noord-Groningen was het gras en nog eens gras, en af en toe een stukje omgeploegd land. En daarop eigenlijk verbazingwekkend weinig koeien, maar wel veel weidevogels: ganzen, eenden, scholeksters, futen, kievieten, noem maar op. Eigenaardig genoeg zagen we nog haast geen jonge vogels, terwijl ik in Amsterdam al vele tientallen jonge eendjes gezien heb. Dat de stad qua natuur op het platteland voorloopt had ik nooit verwacht.

Na dertig kilometer gelopen te hebben vonden we in Groningen een hotel. Dat hadden we zo gepland om dan de volgende dag meteen weer verder te kunnen. Nog wel even de stad doorgelopen natuurlijk en op een terrasje gezeten. Volop zomer.
Het stuk tussen Groningen en Haren viel tegen, maar vanaf daar tot Zuidlaren was prachtig. En wat de dieren betreft: ik heb tijdens deze twee wandeldagen mijn liefde voor paarden ontdekt: ik vind het prachtige en zachte, oprechte beesten. Allemaal anders, allemaal hun eigen karakter, maar allemaal interessant.

De hond op de stoel is van de eigenares van Pension Vrieling, officieel behorend bij Glimmen. Een totaal ouderwets jeugdherbergachtig gebeuren, gerund door een oudere mevrouw en haar man. Schattig, maar net ietsje te verwaarloosd. Ik hou wel van prettige craquelé, maar dit was van origine iets te smakeloos om mooi oud te worden. Toch had het ook wel weer iets aandoenlijks, en de mosterdsoep was heerlijk, en erg goedkoop.
En verder spreken de dieren.
groetkus
rené

Kuifeend.

Avondpaarden bij de Waddendijk.

Ganzen weespiegeld

Het was héét.

Ik had een korte broek aan, een Bermuda. Eigenlijk niet eens kort, en al helemaal niet sexy, dus dit begrijp ik niet.

Ik weet niet of ze bij de boerderij hoorden of wild waren.

Deze koe staat op springen. Ik heb het maar niet afgewacht.

Opgeblazen wangen!

Pension Vrieling in Glimmen.

Buizerd in de verte.

Amper kon hij lopen. Op de een of andere manier leek het niet te boteren tussen deze koter en haar moeder.


Precies één jaar geleden...

Dit bericht is geplaatst in Uit het VK-blog geimporteerd. Bookmark de permalink.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *