ANNE FRANK

 

Op dezelfde dag dat ik in De Pers lees hoe Joodse kolonisten in Hebron hun Palestijnse buren proberen weg te treiteren zie ik bij het Centraal Station een afbeelding van Anne Frank met een Palestijnensjaal. Onwillekeurig vraag ik me af hoe Anne tegenover het Israëlisch- Palestijns conflict zou hebben gestaan. Als ze de oorlog had overleefd en in Nederland was blijven wonen had ze al heel lang datgene geweten waar de Israëliërs zich tot nu toe Oost-Indisch doof voor hebben gehouden: dat de kolonisten ook geen lieverdjes zijn en dat de Israëliërs niet de enigen zijn die lijden. Door dit nu middels een filmpje aan de wereld te tonen kunnen de Israëliërs het nu ook niet meer ontkennen. Ze schijnen door de indringendheid van de beelden plotseling wakker geschrokken te zijn. Het Al Gore effect, zal ik maar zeggen. Beetje laat, maar beter laat dan nooit.
Een conflict kent twee partijen, en het gelijk ligt nooit bij één partij alleen. Deze simpele constatering was al te moeilijk tot nu toe, laten we hopen dat daar nu een eind aan komt en dat beide partijen beseffen dat ze de ander wat aangedaan hebben, en nog steeds aandoen. En dat daarbij geweld geen oplossing biedt, zoals reeds door de geschiedenis overvloedig is bewezen.
Onderhandelen dus. En water bij de wijn doen, van twee kanten.
Ik stond achter het C.S. een tijdje de werkers aan de Noord-Zuidlijn te fotograferen, en raakte met een Surinaamse verkeersregelaar aldaar aan de praat. Toen ik Anne Frank op de schutting had ontdekt vroeg ik hem om zijn schaduw naast haar te werpen om de foto meer eigenheid te geven. Hij stelde toen zelf voor om het V-teken te maken. Ik besluit hierbij dat het niet de V van Victory, maar de V van VREDE is.
Vredeskus
rené


Precies één jaar geleden...

Dit bericht is geplaatst in Uit het VK-blog geimporteerd. Bookmark de permalink.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *