MIJN TUIN, DAT BEN IK

 

Als mensen lang bij elkaar zijn gaan ze een beetje op elkaar lijken, dat is bekend. Je leeft jarenlang met elkaar, dus is het logisch dat je dingen van elkaar gaat overnemen, daar ontkom je niet aan. Hoewel de verschillen soms juist benadrukt worden is dat alleen maar om een variatie van de gemeenschappelijkheid te bewerkstelligen.
Dat mensen op hun hond gaan lijken, dat is voor mij ook een vaststaand feit. Nou kies je natuurlijk een hond die goed bij je past, qua karakter en uiterlijk, dus zo raar is het niet. Vooral niet als je zo’n beest jaren hebt kan er een geweldige symbiose ontstaan. Als de hond in de rui is kan je vaak helemaal het verschil niet meer zien tussen de hond en zijn, onder de hondeharen zittende, baasje.
Met een tuin is het net zo. En in dit geval spreek ik uit ervaring. Mijn tuin, dat ben ik, zeg ik vaak. Op de eerste plaats heb ik hem op zijn uiterlijk genomen: het was een compleet verwaarloosde tuin, erg romantisch. Dat wilde karakter heb ik in essentie steeds proberen te behouden, ondanks het feit dat ik hem wel wat beschaving heb bijgebracht. Het zevenblad heb ik b.v. uitgeroeid, daar stond de halve tuin mee vol. Gewoon uitgerukt, jaar in jaar uit, tot het de strijd opgaf. Verder laat ik de heesters en planten die het goed doen altijd op hun plaats staan, ook al zou het tuin-architectonisch beter zijn als ze ergens anders stonden. Ik laat de tuin dus deels zijn gang gaan maar grijp in als een of andere plant de boel dreigt te overwoekeren. Ik ben voor een natuurlijke groei, accepteer dat hij soms iets anders wil dan ik, zij het met mate. Ik koop soms nieuwe planten en heb er een kinderbadje in gezet bij wijze van vijvertje, zo’n grote blauwe plastic schelp. Daar kwamen inderdaad kikkers en salamanders op af. Het stikt in mijn tuin van de spitsmuizen en ander gedierte.
Helemaal naar mijn zin.
Kortom: ik voel me sterk met mijn tuin verbonden, zo sterk dat je inderdaad kan zeggen: mon jardin, c’est moi.
Nou ben ik o.a. fotograaf, dus u zult begrijpen dat mijn tuin ook op dat aspect van mijn wezen reageert. Maar ik heb nooit kunnen vermoeden dat dat zo intens zou zijn dat de krulhazelaar vandaag opeens wel heel vreemde vruchten droeg!

groetekus

rené

PS: allemaal mensen die iets met “zien”wilden uitdrukken. Of de fotograaf die ze fotografeerde.

De vruchten waren nog maar net uit, want het bleek om een tentoonstelling te gaan in FOAM, over “zien” die pas sinds 15 februari open is.

Het bleeek om een verzamelaar van foto’s te gaan: OOG-EYE. De verzamelaar heet Hunt, en zijn verzameling: Dancing Bear.
Knap he, van die krulhazelaar??


Precies één jaar geleden...

Dit bericht is geplaatst in Uit het VK-blog geimporteerd. Bookmark de permalink.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *